Przegląd nowości

Oniegin po polsku

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 01, maj 2014 19:02

Nie byłoby jednak „Oniegina" bez muzycznych skojarzeń, bowiem to opera, a nie poemat poetycki wywindowała „sceny liryczne” do kultury światowej. Modest Ruciński wokalnie zupełnie poprawnie śpiewa więc całkiem a’capella słynną arię Leńskiego, trochę „dla zgrywy” (najwyraźniej czuje się trochę skrępowany tą sytuacją, chyba niepotrzebnie), konwencja przedstawienia dopuszcza bowiem, by płomienne wyznanie miłości zostało wyśpiewane z lekkim przymrużeniem oka.

Śpiewa niżej niż w oryginale, bo nie jest tenorem tylko barytonem, ale to nie koniec muzycznej oprawy. Przez cały czas trwania przedstawienia nastrój zadumy i nostalgii tworzy wiolonczelista Adam Misiak, który jeszcze na długo przed rozpoczęciem poematu oswaja publiczność z pięknym brzmieniem swego instrumentu. Zaczyna od Suit Bacha, ale szybko przechodzi do muzyki Czajkowskiego. Słyszymy grany solo temat z Wariacji w stylu roccoco, potem fragment Pecco capricioso, potem znów część z Wariacji, a wreszcie w scenie balu u Łarinych gra do tańca melodię Walca z Eugeniusza Oniegina. Przy okazji udowadnia, jak znakomitym akustycznie wnętrzem jest wyłożona białym marmurem klatka schodowa Teatru Studio. Czy nie należałoby tu od czasu do czasu organizować koncertów?

                                                                           Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »