Przegląd nowości

Czar operowej cyganerii, albo Boski Grigolo?

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 11, kwiecień 2014 00:38

Wraz z Vittorio Gigolo stanowili wyjątkowo muzykalną parę, sięgając po bardzo zróżnicowaną skalę dynamiczną, a przy tym nigdy nie nadużywając forte. Dzięki temu ich śpiew odznaczał się niebywałą kulturą oraz szlachetnym odcieniem brzmieniowym.

A także pełnym wyczucia oddawaniem za pomocą głosu najdrobniejszych odcieni stanów uczuciowych, doświadczanych przez wykonywane przez nich postacie. Wyjątkowo pięknie zabrzmiały w ich wykonaniu obydwa duety miłosne: ten z pierwszego obrazu O soave fanciulla, pełen miłosnego oczarowania i entuzjazmu, oraz przejmujący z trzeciego obrazu Addio, dolce svegliare alla mattina!, kiedy pełni rezygnacji uświadamiają sobie, że ich uczucie powoli wypala się i wygasa.

Subtelna artykulacja, wyrównana emisja, umiejętne frazowanie oraz operowanie szeroką paletą barwową, przy jednoczesnym unikaniu dźwiękowego szarżowania, to wielkie atuty włoskiego tenora. Natomiast wysokie dźwięki nie wydają się stanowić najmocniejszej strony jego sztuki wokalnej, albowiem w górze skali jego głos wykazuje tendencję do zawężania się.

• « poprz.
• nast. »