Przegląd nowości

Łucja z lunaparku, albo zgubny wpływ księżyca

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 24, marzec 2014 16:50

Odtwórcom partii Henryka głosy załamywały się mniej więcej w tych samych miejscach, między innymi w kawatynie Cruda, funesta Smania z początku opery. Mariusz Godlewski pierwszego wieczora pięknie zaśpiewał kilka fraz recytatywu, poprzedzającego duet z siostrą Se tradirmi tu potrai, cieniując dynamikę jak to on potrafi. Ale jak przystało na jednego z protagonistów dramatu to trochę za mało. Również następnego dnia odtwórca Edgara – Victor Campos Leal – z dużą wrażliwością dynamiczną wykonał kilka fraz w duecie z Łucją Sulla tomba che rinserra. Niestety, kiedy przychodziło do sięgania w górę skali, to głos jego zamykał się i walczył z własnymi naturalnymi uwarunkowaniami.

Aleksandra Kubas z pierwszej obsady wykonała swą partię poprawnie, ale nie jest to ćwiczenie solfeżowe i nie wystarcza dla osiągnięcia sukcesu, zwłaszcza że wiele do życzenia pozostawiała jakość dźwięku. Joanna Moskowicz dysponuje lżejszym głosem i jest bardziej predestynowana do wykonywania tej partii. Ale i w jej śpiewie zabrakło lekkości i potoczystości koloraturowej, odczuwało się wymuszenie zamiast radości z kreślenia kunsztownych ornamentów. A przecież ozdobniki, jak sama nazwa wskazuje, służyć mają wzbogaceniu linii melodycznej, a nie podkładaniu głosowi przeszkód, gdy nie jest on w stanie pokonywać ich bez oznak wysiłku. W scenie obłędu obydwie artystki precyzyjnie zaśpiewały zdradliwe ustępy z towarzyszeniem fletu, kiedy najdrobniejsze rozminięcie się intonacyjne pociąga za sobą niemiły, kłujący uszy rezonans. Stąd też kompozytor w pierwotnej wersji w charakterze akompaniującego instrumentu obbligato wprowadził szklaną harmonikę, dostarczającą odrealnionej aury brzmieniowej, a zarazem nie komplikującej śpiewaczce występu. Niekiedy sięga się do tej praktyki.

• « poprz.
• nast. »