Przegląd nowości

Łucja z lunaparku, albo zgubny wpływ księżyca

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 24, marzec 2014 16:50

Bo księżyc z horyzontu przygląda się rozgrywającym się w jego przytomności wypadkom, a reżyserka kręci sceną obrotową niczym karuzelą, przy okazji znosząc poczucie ruchu, skoro postacie poruszają się w kierunku jej obrotów. Na samym początku pojawia się szubienica z wisielcem, co mogłoby sugerować okrucieństwo dziedziców tych włości. Aliści, okazuje się to kukła, na której wyładowują się chórzyści, a zważywszy termin przedstawień, czyżby przygotowywali się do ceremonii wypędzenia zimy za morze? Nieodłącznym rekwizytem Henryka Ashtona jest szpicruta, choć w decydujących momentach aktu drugiego i na początku trzeciego dobywają i krzyżują z Edgarem krótkie puginały.

W tle duetu Henryka z Łucją na tle ścian-ekranów w głębi rysują się cienie postaci, podczas gdy w finale tego aktu chór przybiera gwałtowne pozy, wyginając się, bądź wymachując ramionami. Wcześniej, w scenie przy fontannie również tytułowa bohaterka zastyga w wystudiowanych pozach, albowiem choreograficzne kształtowanie ruchu scenicznego to ostatnio szeroko rozpowszechniona praktyka w teatrze dramatycznym. Artur jest postacią antypatyczną, zasługującą na sądzony mu los, ale czy zaraz przygłupem, skoro co chwila wybucha pustym śmiechem? Z kolei w scenie zabawy weselnej pojawiają się lampiony, zanim nie ukaże się umorusana krwią oblubienica wraz z „zaciukanym” Arturem. Pozwoliłem sobie na tego rodzaju kolokwializm, albowiem w trakcie sceny obłędu bohaterka co rusz wykonuje na ramionach kolejne sznyty, rozmazując sztyletem krew, co jest widowiskiem wysoce odpychającym w tak tragicznej sytuacji, której towarzyszą zarazem cudowne frazy belcanta, a w każdym razie powinny, ponieważ pod tym względem przedstawienie pozostawia aż nadto do życzenia.

• « poprz.
• nast. »