Przegląd nowości

Oniryczna wizja „Rusałki” w Opéra Monte Carlo

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 06, luty 2014 11:20

Jedynie Jakobin z 1889 roku, powstały do libretta Marie Červinkovej-Riegrovej i łączący elementy historyczne z wiejską scenerią, zyskał nareszcie triumfalne reakcje publiczności. Aliści światowy rozgłos przyniosła Dworzakowi dopiero trzyaktowa baśń muzyczna Rusałka wykreowana w praskim Teatrze Narodowym w marcu 1901 roku. Co ciekawe autor libretta Jaroslav Kvapil nie pisał swego tekstu z przeznaczeniem dla konkretnego kompozytora, a kiedy niektórym z nich przedstawił gotowe już fragmenty, to żaden nie wykazał gotowości do współpracy. Jedynie Dworzak znalazł w tym libretcie ożywcze źródło inspiracji, co zaowocowało jednym z trzech najbardziej znanych arcydzieł operowych czeskiego repertuaru (obok Sprzedanej narzeczonej Smetany i Jenufy Janaczka). Tym bardziej zatem może dziwić fakt, iż jest ono tak rzadko wystawiane na scenach europejskich. Wymownym przykładem tego stanu rzeczy było wprowadzenie Rusałki do repertuaru Opery Paryskiej dopiero w roku 2002 - pod dyrekcją Jamesa Conlona, w reżyserii Roberta Carsena i z Renée Fleming w roli tytułowej. Zupełnie niedawno, bo cztery lata temu, sięgnęła po tę partyturę Opera w Nicei, teraz zaś dzieło Dworzaka zostało wystawione po raz pierwszy w Operze Monte Carlo. Zanim jednak omówię tę ze wszech miar udaną realizację, sądzę, iż warto się jeszcze przez moment pochylić nad omawianą pozycją i przypomnieć ukryte w niej treści.

Przede wszystkim trzeba podkreślić, że libretto Rusałki nie stanowi jedynie oparcia dla warstwy muzycznej opery, lecz jest nośnikiem nawiązujących do wagnerowskich koncepcji idei, utrzymanym w par excellence symbolistycznej estetyce i mającym na celu symbiozę sztuk. Oczywiście mamy tutaj do czynienia z intrygą podporządkowaną klasycznym regułom dramatu, wszak pod jej powierzchnią drzemią rozliczne sensy i tropy interpretacyjne. Najlepszy dowód, że już same didaskalia sugerują taki aspekt wizualny przedstawienia, który ma ukazywać „podskórną” akcję, nigdy nie pokazaną w pełnym świetle, lecz raczej skąpaną w świetle księżyca lub poświacie zachodu słońca.

• « poprz.
• nast. »