Przegląd nowości

Los poety w śpiewomowie

Szczegóły

Opublikowano: środa, 29, styczeń 2014 15:44

Pomysł teatralizacji jednej z najbardziej znanych kompozycji twórcy dodekafonii Arnolda Schönberga trzeba uznać za świeży i interesujący, choć samo dzieło powstało ponad 100 lat temu. Czas jednak w niczym nie uszczknął z jego nowatorstwa, choć inscenizacja Natalii Kozłowskiej stara się odnosić do realiów epoki dawno minionej. Także kostiumy zaprojektowane przez Martynę Kander, a także wyrafinowany makijaż i charakteryzacja wszystkich wykonawców, kierują naszą wyobraźnie w stronę retro. Natomiast multimedialna animowana scenografia wygenerowana przez Olgę Warabida, przez cały czas tworząca plastyczne tło dla przedstawienia, wydaje się być dobrze skorelowana z nastrojem muzyki i treścią poszczególnych „melodramatycznych” scenek. O ile warstwa wideo jest całkowicie abstrakcyjna i asemantyczna, o tyle zadania aktorskie oddają treść poszczególnych pieśni cyklu „Pierrot lunaire”, czasami nawet zbyt dosłownie, np. w pieśni „O szubienicy” czy „Madonna”, w której para głównych wykonawców prezentuje parafrazę „żywego obrazu” inspirowanego słynną Pietą Michała Anioła.

Bardzo solidnie przygotowana jest warstwa muzyczna. Zespołem złożonym z fortepianu, fletu, klarnetu skrzypiec, altówki i wiolonczeli dyryguje Rafał Kłoczko. Sam cykl 21 pieśni „Księżycowego Pierrota” wykonywanych w przepisowej kolejności poprzedzony jest kilkoma miniaturami fortepianowymi Schönberga w wykonaniu Mishy Kozłowskiego. Jednak największą rewelacją spektaklu-recitalu jest sopran Barbara Zamek–Gliszczyńska, która szalenie trudną wokalnie i aktorsko partię wykonuje zgodnie z intencją kompozytora w technice śpiewomowy i w języku oryginału, czyli po niemiecku, jakby to zadanie było czymś absolutnie naturalnym i prostym jak nie przymierzając „wlazł kotek na płotek”.

• « poprz.
• nast. »