Przegląd nowości

Armel Opera Competition and Festival w Segedynie

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 10, listopad 2013 18:04

W VI edycji 2013 operowego święta w Segedynie (5-15 października) wzięły udział następujące teatry: Opera Poznańska, Teatr Narodowy Serbii z Nowego Sadu, Teatr Narodowy Segedynu, Państwowa Opera i Balet Stambułu oraz English Touring Opera. Polacy przywieźli na Festiwal Oedipus Rex Igora Strawińskiego w reżyserii Jacka Przybyłowicza i pod dyrekcją muzyczną Grzegorza Wierusa. Jest to jedyne przedstawienie, którego niestety nie udało mi się w Segedynie obejrzeć, toteż wspomnę tylko, iż spotkało się ono tutaj z dużym uznaniem obserwatorów i że w głównych rolach wystąpili biorący udział w muzycznych „zawodach” Francuz Christophe Poncet (Edyp) i Belgijka Joëlle Charlier (Jokasta). Christophe Poncet wziął na siebie dużą odpowiedzialność i podjął niemałe ryzyko, albowiem pojawił się również dwa dni później w kreacji nowej opery chorwackiego kompozytora Zorana Juranića The Last Flower of Summer, zaprezentowanej przez Teatr Narodowy Serbii.

Libretto zredagowane przez samego kompozytora - na podstawie tekstu chorwackiego pisarza Luko Paljetaka - opowiada historię niejakiego Berta (Christophe Poncet), niczym nie wyróżniającego się człowieka, którego życie ulegnie radykalnej zmianie za sprawą niespodziewanego spotkania z dziwną śpiewaczką: panną N.N. (serbska sopranistka Jelena Končar). Kiedy Bert wraca po ciemku do domu, u jego stop przewraca się nagle roznegliżowana kobieta i błaga o pomoc. Główny bohater zabiera ją do swego mieszkania - rozmawiają, popijają wino, a wieczór kończą w łóżku. Przygarnięta kobieta śpiewa piosenkę o „ostatnim kwiecie lata”. Następnego dnia ubrana w piżamę Berta N.N. wychodzi z domu, aby zakupić jakieś ubrania. Po powrocie zaczyna opowiadać gospodarzowi historię swego życia, w której pojawiają się takie postaci jak bogaty wdowiec Carl, który wraz z nią ogląda w Music Hallu pokazy Lorenzo - rzucającego nożami cyrkowca, w którym z kolei N.N. się zakochuje i z którym ucieka do Wenecji, a także Mario, przyjaciel Lorenza. Pewnego dnia N.N. znika, Bert szuka jej na ulicy i przez pomyłkę zaczepia podobną do niej blondynkę, która ku jego zdziwieniu również śpiewa piosenkę o „ostatnim kwiecie lata”. Okazuje się, że owa piosenka pochodzi z kobiecego pisma, w którym wydrukowana również została nosząca ten sam tytuł nowela. Bert uświadamia sobie, że to właśnie jej treść opowiadała mu N.N., przedstawiając ją jakby to było jej własne życie.

• « poprz.
• nast. »