Przegląd nowości

„Boska Aida z MET”

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 04, październik 2013 14:40

Można wyobrazić sobie przedstawienie „Aidy” bez zadowalającej odtwórczyni tytułowej partii, ale nie sposób bez świetnej Amneris, na której barkach spoczywa cały dramatyczny ciężar opery, o tyle niewdzięczny, że nie zawiera ona żadnego, przeznaczonego dla niej numeru solowego, po którym mogłaby zebrać oklaski. A jest ona faktycznie główną bohaterką i podobnie, jak w przypadku tytułowego Rigoletta, jej partia jest najbardziej nowatorska spośród pozostałych, które zawierają arie i duety, a zwieńczeniem monumentalnego drugiego aktu jest tradycyjne concertato (ansambl) z dwuczęściowym podziałem. Gdyby jednak odjąć sceny baletowe i słynny Marsz triumfalny, to pozostaje najbardziej zajmujący, właściwie kameralny dramat muzyczny, rozgrywający się pomiędzy czterema postaciami: Aidą, Radamesem, Amneris i arcykapłanem Ramfisem. Ciekawym zabiegiem jest powracanie motywu, również muzycznego, błagania o łaskę: Aidy wobec Amneris, gdy ta podstępem wydobywa z niej wyznanie o miłości do Radamesa, a potem wobec ojca Amonastra, gdy zarzuca jej służalczość wobec Egipcjan, wreszcie dumnej Amneris, gdy pod wpływem okoliczności ugina się i wstawia za skazanym na śmierć Radamesem. Poza tym jednak na libretcie ciążą grafomańskie, pseudopoetyckie obrazy, gdy na przykład Amonastro szantażuje córkę wizją zjawy matki, powstającej z grobu i wyciągającej po nią dłonie, jeśli nie skłoni Radamesa do przejścia na ich stronę.

Olga Borodina była rzetelną wykonawczynią wspomnianej partii Amneris, ale nie wniosła do niej od siebie jakichś indywidualnych rysów. Śpiewała wyrównanym głosem, ale bez tego właściwego dla dawnych rosyjskich sopranów głębokiego zaplecza altowego, przydającego dramatycznego wyrazu. Aida, jej sceniczna rywalka, w ujęciu ukraińskiej śpiewaczki Ludmiły Monastyrśkiej była dosyć posągowa i statyczna, a pod względem wokalnym bardzo poprawna, ale znów, unikająca gwałtowniejszych środków ekspresji. Roberto Alagna śpiewa z dużą kulturą, w swojej otwierającej operę arii „Boska Aido” korzystał głównie na sposób francuski z lirycznego falsetu, podobnie w duecie z Aidą w trzecim akcie, choć to opera włoska, preferująca raczej sięganie wysokich tonów za pomocą pełnego głosu. Duże wrażenie wywierał atletyczny Giorgi Gagnidze w roli Amonastra, którego dramatyczny baryton w pełni udźwignął demoniczny charakter tej postaci, który nawet jeszcze dodatkowo uwypuklił. Dopełniał ten czworokąt Stefan Kocán jako Ramfis, jakkolwiek jego głosowi brakowało swobody w górnym rejestrze, który w przypadku włoskich partii basowych jest ważniejszy od zaplecza w dole skali.

Podsumowując, było to solidne pod względem muzycznym i tradycyjne scenicznie wystawienie „Aidy”, mieszczące się w standardach nowojorskiej sceny operowej.

                                                                          Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »