Przegląd nowości

„Hagith” na 9. Festiwalu Muzyki Polskiej w Krakowie

Szczegóły

Opublikowano: środa, 31, lipiec 2013 09:41

Wykonawcami omawianego koncertu byli: Tomasz Kuk (Stary Król), Andrzej Lampert (Młody Król), Urška Arlič Gololičič (Hagith), Daniel Borowski (Arcykapłan), Łukasz Rosiak (Lekarz), Chór Polskiego Radia w Krakowie, Krakowska Orkiestra Festiwalowa, dyr. Bassem Akiki. Znając możliwości wokalne wszystkich solistów oraz poziom wykonawczy chóru, można się było spodziewać znakomitego wykonania.

Stanęła temu jednak na przeszkodzie orkiestra pod batutą libańskiego dyrygenta (wykształconego w Polsce i związanego z Operą Wrocławską), który stosując nieustanne fortissimo, a momentami wręcz fortissimo possible (możliwie jak najgłośniej) przekraczające wyraźnie ową, wspomnianą już chwilową „agresywność muzyki”, skutecznie przykrywała śpiewaków, prowokując ich, a nawet zmuszając do forsowania głosów. Na takim stosowaniu dynamiki szczególnie „ucierpiał” z natury piękny i mocny głos Tomasza Kuka. Zarówno on, jak i pozostali śpiewacy „bronili się” wysoką kulturą wokalną i umiejętnościami technicznymi. Ciekawą i ładną barwę swego głosu ujawniła Słowenka, wykonawczyni Hagith. Na tyle oczywiście, na ile pozwolił jej dyrygent. Dzielnie zmagała się ona ze swą napiętą, rozdartą psychologicznie partią i zagłuszającą ją orkiestrą. Jej głos brzmiał zmysłowo, jest ona zawarta w znacznym stopniu w muzycznej charakterystyce tej postaci. Andrzej Lampert, głos zdecydowanie liryczny, może najmniej odczuł ostrą dynamikę dyrygenta, choć gęsta instrumentacja Szymanowskiego zapewne nie jest łatwa w przebiegu prowadzenia tej partii i nie popadaniu w zawartą w niej ekstazę. Daniel Borowski potwierdził, iż głos jego prawidłowo rozwija się, nabiera siły i blasku. Ładnym głosem dysponuje też młody baryton, solista Opery Wrocławskiej.

No cóż, ta „Hagith” nie stała się wybitnym wykonaniem, a miała warunki, by nim zostać.

                                                                  Jacek Chodorowski

• « poprz.
• nast. »