Przegląd nowości

„Sonata” Matsa Eka

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 25, czerwiec 2013 06:10

Nie byłoby jednak Strindberga bez muzyki, trudno też tańczyć w zupełnej ciszy. Historia mówi, że autor dramatu zainspirował się pisząc Sonatę widm jedną z późniejszych Sonat fortepianowych Ludwika van Beethovena, a tytuł spektaklu też nie jest przypadkowy.

Strindberg nadał mu konstrukcję trzyczęściowej formy sonatowej. Mats Ek ozdobił przedstawienie piękną, nastrojową muzyką. Dominuje Beethoven, słyszymy m.in. I część Sonaty księżycowej a także słynną Bagatelę Dla Elizy, pojawia się także Chopin z jednym z późnych Nokturnów i Marszem żałobnym z II Sonaty fortepianowej op. 35. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego – taką muzykę grano w czasach Strindberga i dobrze oddaje ona mroczne nastroje dramatu, gdyby nie fakt, że te wszystkie utwory też wykonują ci sami aktorzy Królewskiego Teatru Dramatycznego ze Sztokholmu. Wspomniana już Stina Ekblad gra bardzo sprawnie na klarnecie, kreująca rolę Kierowniczki Thérèse Brunnander świetnie radzi sobie na fortepianie, ale zamienia ją przy tym instrumencie także Staffan Göthe grający Papugę, żonę Pułkownika. Sam Pułkownik – w tej roli Gunnel Fred – wykonuje muzykalnie partię wiolonczeli w specjalnych opracowaniach utworów Beethovena i Chopina, służący Starego dyrektora: Johan Holmberg – towarzyszy im na kontrabasie, grająca rolę Kucharki: Hulda Lind Jóhannsdóttir obsługuje akordeon, zaś Zmarły Konsul czyli Yvan Auzely posługuje się – dyskretnie, jak na ducha przystało – saksofonem.

Spektakl w reżyserii i choreografii Matsa Eka choć nie jest operą, bo nikt tutaj nie śpiewa, i nie jest przedstawieniem baletowym, choć taniec odgrywa w nim dużą rolę, zaliczyć można do zjawisk teatru totalnego, w którym poszczególne sfery sztuki wzajemnie się przenikają i uzupełniają. Dobry aktor powinien przecież umieć zrobić wszystko. Warto wyrazić wdzięczność organizatorom Spotkań Teatrów Narodowych, że sprowadzili do Polski ten zjawiskowy spektakl.

                                                               Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »