Przegląd nowości

Krakowski „Trubadur” w drugiej odsłonie

Szczegóły

Opublikowano: środa, 12, czerwiec 2013 09:49

Wszystko to odnajdziecie państwo w krakowskim przedstawieniu, które jak już zaznaczyłem wyżej jest atrakcyjne nie tylko scenicznie, ale również pod względem wykonawczym. W przedstawieniu, które oglądałem (niedziela 9 czerwca) prym wiodły panie Ewa Vesin w partii Leonory i Agnieszka Rehlis jako Azucena. Głos pierwszej z pań ma mocne i wyrównane w każdym rejestrze brzmienie.Śpiewaczka operując nim z zadziwiającą swobodą nasyca partię Leonory wieloma odcieniami barw i ekspresji ujmując zarazem znakomitym legato, pięknymi pianami, świetnie wytrzymywaną górą. Jest przy tym bardzo wiarygodna aktorsko. Agnieszka Rehlis imponuje siłą brzmienia swojego pięknego mezzosopranu oraz żywiołową, pełną dramatyzmu i pasji interpretacją.

 Jej Azucena jest trochę zbyt histeryczna, jakby pogrążona w obłędzie, ale ma w sobie tkliwość matki i nienawiść córki, której matkę okrutnie skrzywdzono. Relis zachwyca przy tym pewnym prowadzeniem frazy i płynnym legato oraz znakomitą techniką belcantową. Dainius Stumbras na początku nieco spięty, jednak z minuty na minutę on nabierał pewności siebie, a jego głos blasku i mocy. W sumie zaśpiewał partię okrutnego hrabiego di Luny bardzo naturalnie ujmując szlachetnym brzmieniem głosu, któremu potrafi nadać ciemną dramatyczną barwę. Pięknie zaprezentował się tak pod względem wokalnym jak i aktorskim Tomasz Kuk pokonujący swobodnie tenorową partię Manrica. Z całej obsady najmniej podobał mi się Jozef Benci w roli Fernanda, brakowało mu nie tylko potęgi brzmienia, ale też swobody w prowadzeniu frazy.

Wiele uznania mam tym razem dla Tomasza Tokarczyka, który nie tylko dobrze przygotował orkiestrę, ale również prowadził cały spektakl precyzyjnie i dynamicznie, ale nie szarżując w tempach i pozwalając przy tym śpiewakom na swobodne prowadzenie frazy. Tokarczyk dyryguje z wielką pasją wydobywając z partytury całe jej brzmieniowe i rytmiczne bogactwo. Muzyka pod jego batutą pulsuje namiętnościami stając się prawdziwym dramatem uczuć.

                                                                   Adam Czopek

• « poprz.
• nast. »