Przegląd nowości

„Trubadur” Verdiego w Krakowie

Szczegóły

Opublikowano: środa, 12, czerwiec 2013 07:53

Jej dekoracje są proste, geometryczne, w ciemnych, szarych kolorach i systematycznie, od pierwszej do ostatniej sceny, potęgujące nastrój grozy i śmierci. Postaci opery zostały zbudowane, jak już wspomniano, bardzo wyraziście aktorsko ale także i wokalnie. W omawianym spektaklu premierowym na czoło wykonawców wysunęła się niewątpliwie Małgorzata Walewska. Artystka jest w znakomitej formie wokalnej. Jej wspaniały, bogaty mezzosopran dramatyczny jest wyrównany na całej szerokości skali, a skrajne szczególnie rejestry głosu artystki brzmią niezwykle emocjonalnie.

I grą i śpiewem podkreślała targające nią obłędne wręcz namiętności: miłość córki do matki i miłość macierzyńską. Osobowość artystyczna Małgorzaty Walewskiej jest niepowtarzalna. Azucena to przecież bodaj najważniejsza postać w tej operze (warto pamiętać, iż sam kompozytor zamierzał nadać swojemu dziełu tytuł Azucena). Partię sopranową Leonory śpiewała Katarzyna Oleś-Blacha. Artystka ta imponuje pracowitością, bierze udział w każdej prawie premierze Opery Krakowskiej, podejmując bardzo różnorodny wokalnie i aktorsko repertuar. Nie żałuje też swego talentu, biorąc udział w licznych koncertach. Partia Leonory (pamiętajmy, że to dama dworu aragońskiej księżniczki!) obfituje w śpiew miłosny, elegijny, deklamatywny, bogaty w niuanse. To w ogóle jedna z trudniejszych ról sopranowych. Katarzyna Oleś-Blacha z powodzeniem wywiązała się z trudności wokalnych, a i aktorsko jej interpretacja była do przyjęcia. Partia Manrica słynna jest przede wszystkim z wysokiego, tenorowego „c” w stretcie arii z III aktu (Verdi wprowadził te nuty pod presją i tenorów i publiczności).

• « poprz.
• nast. »