Przegląd nowości

Wstrząsająca „Traviata” w Angers Nantes Opéra

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 06, czerwiec 2013 19:00

Autorka pokazywanej najpierw w Angers, a obecnie w Nantes inscenizacji (te oba teatry funkcjonują pod tą samą dyrekcją i w ramach tej samej struktury organizacyjnej) jest Emmanuelle Bastet, była asystentka Daniela Mesguisha, Jorge’a Lavelliego i Roberta Carsena. W jej ujęciu Violetta Valéry jest, podobnie jak inne prostytutki, istotą zarazem uwodzącą i grzeszną, niebezpieczną dla mężczyzn, których rujnuje i popycha do złych czynów, ale także równie niebezpieczną dla społeczeństwa, gdyż wydobywa na światło dzienne jego ciemną i przesyconą hipokryzją stronę. Zarazem Bastet zwraca uwagę na fascynującą złożoność osobowości Violetty, rozdartej pomiędzy przepychem i niemalże niewinną czystością, grzechem i cnotą, zepsuciem i szlachetnością serca. Rezygnując ze swego szczęścia zamienia się ona wprawdzie w godną współczucia ofiarę, ale ów czyn pozwala jej jednocześnie podnieść się z moralnego upadku. Reżyserka uwydatnia sprzeczności i paradoksy tej postaci, która z jednej strony dąży do pełnej afirmacji swej niezależności, zaś z drugiej pozostaje we władzy mężczyzn i całego społeczeństwa. Jej niewątpliwie szczera i bezinteresowna miłość do Alfreda jest zarazem motywowana pragnieniem odzyskania powszechnego szacunku i społecznego uznania, czyli również odzyskania kobiecej i po prostu ludzkiej godności.

Tę złożoność psychologicznego profilu Violetty doskonale oddaje wcielająca się w tytułową postać rumuńska sopranistka Mirella Bunoaica, ujmująca piękną barwą po mistrzowsku prowadzonego głosu, lekką i osiąganą bez wysiłku górą, ale także porażająca nacechowaną wrażliwością i delikatnością grą aktorską. W jej kreacji uderza owo rozdarcie bohaterki pomiędzy jej społecznym wizerunkiem i intymnym życiem wewnętrznym, pełną świadomością swego położenia i niemalże dziecinnymi marzeniami, szaleńczym pragnieniem życia i przeczuciem zbliżającego się końca. Jej partnerem w roli Alfredo jest utalentowany, choć nieco zbyt siłowo śpiewający litewski tenor Edgaras Montvidas, imponujący głęboką identyfikacją z kreowaną postacią i zaangażowaniem scenicznym. Prawdziwe wzruszenie wywołuje występ greckiego barytona Tassisa Christoyannisa, który potrafi nasycić partię Giorgio Germonta rzadko spotykanym humanizmem i ukazać autentyczne cierpienie tego odczuwającego wyrzuty sumienia ojca. Poza tym nie zawodzą mezzosopranistka Leah-Marian Jones w roli Flory Bervoix i sopranistka Cécile Galois jako Annina, a także bardzo tutaj eksponowany chór, nad którego przygotowaniem czuwała Sandrine Abello. Pod dynamiczną batutą włoskiego kapelmistrza Roberto Rizzi Brignoliego Orchestre National des Pays de la Loire brzmi soczyście i barwnie, przykuwając uwagę szeroką paletą ekspresji i bezbłędnie prowadzoną dramaturgią dźwiękową.

• « poprz.
• nast. »