Przegląd nowości

W łańcuckim kalejdoskopie festiwalowym

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 06, czerwiec 2013 11:44

Kaprysy tegorocznej aury sprawiły, że plenerowy finał na tle fasady łańcuckiego pałacu, za sprawą rozdanych wśród widzów białych peleryn mógł się bardziej kojarzyć z przybyciem czarnobylskich ratowników, mających przystąpić do dezaktywacji skażonego promieniotwórczo terenu, niż publicznością, zebraną w celu słuchania muzyki. A organizatorzy igrali z deszczem, w nieskończoność przedłużając uroczystość zamknięcia. Carmina burana Orffa to apologia czystego rytmu jako elementarnego środka wyrazu najbardziej pierwotnych reakcji i zachowań człowieka, związanych z jego podstawowymi funkcjami życiowymi: piciem i jedzeniem w tym utworze, stanowiącym pierwsze ogniwo cyklu zwanego Triumfami, fizyczną miłością, dominująca w dwóch następnych jego częściach (Pieśniach Katullusa i Triumfie Afrodyty).

W przeddzień tego koncertu ze stawu w krajobrazowym parku angielskim, rozciągającym się za pałacem, zniknął łabędź. Czyżby padł ofiarą chińskiego tenora Jing Xing Tana, który, w śpiewanej falsetem arii Olim lacus colueram, delektuje się jego przypiekaniem na rożnie, by zamiast w wodzie mógł się pławić w sosie? Albowiem w tej wizji średniowiecza, uchodzącego na ogół za ponure, dominuje świecka i ludyczna tematyka biesiadna. Ansambl solistów uzupełniali: Iwona Socha ze swoim metalicznie zabarwionym sopranem i Adam Kruszewski, mający najwięcej do zaśpiewania, w związku z czym jego głos najbardziej narażony był na oddziaływanie niepogody, co dało się słyszeć, zwłaszcza że koncert odbywał się przy udziale sztucznego nagłośnienia, pozwalającego z jednej strony na wzmocnienie i wyrównanie różnych planów dźwiękowych, ale z drugiej nieubłaganie wydobywającego i potęgującego wszelkie mankamenty i niedociągnięcia.

                                                                                      Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »