Przegląd nowości

„Poławiacze pereł” w Opéra national du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 27, maj 2013 07:54

W ten sposób stojąca na fortepianie i owinięta w całkowicie ją zakrywający i niejako spływający na scenę welon Leila (autorem intrygujących pod względem plastycznym strojów jest Christian Lacroix) staje się alegorią sztuki lirycznej, której młody Bizet pragnął się całkowicie oddać. Natomiast o tym jak trudny, wyczerpujący i nieprzewidywalny odnośnie rezultatu jest proces twórczy, a zarazem jak ulotną sprawą jest natchnienie, mówi nam pęknięty i umieszczony pośrodku zalewającej scenę wody fortepian oraz pokazana w tle przestrzeni scenicznej niezliczona ilość zabazgranych kart papieru nutowego (scenografia Vincent Lemaire).

Ta inteligentnie zbudowana, wciągająca i wzruszająca poetyckim charakterem wizja ma jednak jedną dość istotną wadę. Chodzi mianowicie o to, że dla mniej wyrobionego odbiorcy, który w dodatku nie zdąży przed rozpoczęciem spektaklu zapoznać się z zamieszczonym w książeczce programowej tekstem reżysera, jest ona prawie zupełnie nieczytelna i niezrozumiała. Tym pewnie należy tłumaczyć konsternację niektórych obecnych na sali podczas premiery osób, które wyraźnie nie potrafiły się zorientować o co tak naprawdę reżyserowi chodziło. Ponieważ ze względu na ograniczoną ilość występujących w dziele postaci oraz wziąwszy pod uwagę fakt, iż cała ekspresja jest tutaj zawarta nie w spektakularnej akcji, lecz w głosie i w dźwięku, duża odpowiedzialność za powodzenie realizacji spoczywa na obsadzie wykonawczej. W tym zakresie prezentowane w Strasburgu przedstawienie pozostawia raczej pozytywne wrażenia. Największy podziw wywołuje występ słynnej francuskiej sopranistki Annick Massis, która w roli Leily poraża dramatyczną skutecznością, bezbłędną koloraturą, a także pięknym prowadzeniem frazy i niemalże eterycznymi dźwiękami w górze skali.

• « poprz.
• nast. »