Przegląd nowości

Łowcy nagród, czyli pięćdziesięcioro na piętnastolecie: I Etap Konkursu im. Ady Sari

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 12, kwiecień 2013 17:42

Spośród licznego grona wykonawców pieśni Ralpha Vaughana-Williamsa Wędrowiec najdojrzalszą jej interpretację zaproponował zaledwie dwudziestopięcioletni Damian Wilma, wykorzystujący w tym celu rozległą skalę dynamiczną, a godną siebie partnerkę znalazł w akompaniującej mu Alicji Traczykowskiej. Rozporządza on jednym z najładniejszych w tym konkursie barytonem, a na dodatek wspartym znaczną dozą autentycznej muzykalności. W zakresie oryginalności zestawionego programu wyróżnił się Łukasz Hajduczenia, rozpoczynający swój konkursowy występ od wokalizującego i zawierającego orientalne melizmaty Kadiszu Maurice’a Ravela, a kończący efektowną Tarantelą Witolda Lutosławskiego, napisaną przezeń u schyłku życia. W tym roku w konkursowe szranki stanęło dwóch kontratenorów (pamiętać należy, że niegdyś triumfował w Nowym Sączu fenomenalny Dariusz Paradowski). Na dłużej zapadł mi w pamięć występ Damiana Ganclarskiego, w którego ujęciu szczególnie wirtuozowsko zabrzmiała rozbudowana aria Larnace z II aktu Mitrydatesa, króla Pontu Wolfganga Amadeusa Mozarta. Tenorem swobodnie poruszającym się w wysokiem tessyturze okazał się Austriak Martin Mairinger w nie pozbawionej sadystycznych odcieni pieśni o pieczonym łabędziu z Orffowskiej Carminy burany.

Obserwując przebieg przesłuchań przyszedł mi na myśl pomysł ustanowienia pozaregulaminowych nagród dla najlepiej lub najoryginalniej ubranych uczestników. Rekomendowałbym do niej między innymi Marcelinę Beucher, występującą w eleganckiej, stonowanej toalecie, utrzymanej w popielato-szarej tonacji kolorystycznej z koronkowymi aplikacjami na gorsie. Z panów, bardzo często po prostu rozchełstanych (garnitur lub smoking bez muszki, krawata lub apaszki szczególnie rażąco rzucają się w oczy, rozumiem, że śpiewakowi mogą one przeszkadzać, ale przecież od pewnego czasu przyjęło się zakładanie do tych strojów jednolitych barwnie podkoszulków, które nie uciskałyby gardeł), na słowa uznania w tym względzie zasłużyli: Michał Barański w długim, smokingowym surducie oraz Łukasz Hajduczenia w smokingu, nienagannie skomponowanym z czarną koszulą i srebrzystą muszką.

                                                                       Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »