Przegląd nowości

Dionizje w studiu TVP Wrocław

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 08, grudzień 2012 11:27

Dla reżyserki i zarazem autorki scenariusza, kostiumów, dekoracji oraz całej procedury rozprowadzania widzów, którzy zanim dotrą na miejsce wydarzeń muszą przejść przez kilkunastometrowy ciemny tunel, na końcu którego świeci się mała lampka (skąd my to znamy? – to przecież wrażenia osób, które opisywały wizje po utracie świadomości i tzw. śmierci klinicznej), ważne było stworzenie sugestii, że rzecz dzieje się w czyśćcu, do którego trafił nie tylko sam sprawca zbrodni, jego ojciec, matka, brat, dwie siostry, babka, ale także inni mieszkańcy wioski łącznie z księdzem proboszczem.

Najwyraźniej autorce szło o to, byśmy zobaczyli w spektaklu odbicie samych siebie, naszej społeczności ludzkiej uwikłanej w niekończące się spory, zawiści, pogardę, pychę, pożądanie, przemoc, sadyzm, i że to wszystko co jakiś czas „przepełnia kielich goryczy”, a wówczas ludzi ogarnia pierwotny szał. Tak mogły wyglądać starożytne dionizje.

Spektakl Ja, Piotr Rivière jest wydarzeniem znaczącym, odwołującym się do emocji i intelektu, bowiem relatywizuje pojęcie zbrodni i winy, każe spojrzeć na wszystko z perspektywy sprzeciwu wobec cierpienia bliskich. Nie jest jednak pozbawiony wad, bo w trwającym prawie 4 godziny dosyć makabrycznym i ponurym misterium fabuła jest trzykrotnie powtórzona. Najpierw jako relacja domniemanego przebiegu zbrodni opisywana przez organy ścigania. Potem zeznania nieżyjących świadków wydarzeń i na koniec relacja samego sprawcy, zbyt wiele jest tutaj punktów zbieżnych. Jednak wyrok jaki powinien zapaść każdy z widzów musi wydać we własnym sumieniu.

                                                      Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »