Przegląd nowości

„Córka pułku” Donizettiego w Opéra national de Paris

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 25, październik 2012 20:54

W dodatku przedstawił ich w konwencji ołowianych żołnierzyków, którymi można się pobawić, przestawiając je bez końca według własnych chęci i kaprysów. Ten pomysł ma wiele zalet, z których najważniejszą jest pozbawienie libretta nieco szowinistycznego wydźwięku i nadanie mu karykaturalno-prześmiewczego charakteru, w czym Pelly wciąż pozostaje niekwestionowanym mistrzem. Kpi on sobie w równej mierze z nadętego i napuszonego stylu przedstawiania wszelkich działań wojennych, jak i z dziewiętnastowiecznego mieszczaństwa, co nawiasem mówiąc paradoksalnie właśnie najbardziej śmieszy zgromadzonych teraz na operowej widowni paryskich burżujów.

Mnożenie niezliczonej ilości gagów (często niezbyt subtelnych), dowcipów i absurdalnych sytuacji przyprawia publiczność o zawrót głowy i prowokuje rzadko kiedy milknące salwy rechotu. Nie sposób nie dostrzec u Pelly'ego nieprzeciętnych umiejętności w zakresie teatralnej kreatywności, czy nie docenić jego wyobraźni i profesjonalizmu w bezbłędnym panowaniu nad rytmem spektaklu. Ważną rolę odgrywa też tutaj świetnie współgrająca z akcją scenografia Chantal Thomas, na którą składają się na przykład wielkie, kiczowate i przywołujące tyrolskie pejzaże pocztówki, zjeżdżające z góry plakaty o komicznej wymowie, nachylona perspetywa wnętrz zamku markizy czy pojawiająca się w finale sylwetka koguta galijskiego (symbolu Francji), wzbudzająca nagły wybuch wesołości.

• « poprz.
• nast. »