Przegląd nowości

„Dwie wdowy” Smetany w Angers Nantes Opéra

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 08, październik 2012 15:22

To zapewne też pod jej wpływem kompozytor wielokrotnie przerabiał swoją operę przygotowując jej różne wersje, a oryginał dzieła został ostatecznie przywrócony życiu scenicznemu dopiero w 1918 roku. Opisana w libretcie historyjka jest dosyć prosta i w gruncie rzeczy banalna. Oto bowiem dwie młode wdowy: wciąż jeszcze niepocieszona i chodząca w czerni Anežka oraz jej stanowczo lepiej znosząca swoją sytuację kuzynka Karolina „aresztują” jakiegoś dziwnego kłusownika, tak naprawdę - zakochanego na śmierć w Anežce Ladislava, który z poświęceniem krąży wokół posiadłości obu pań, z nadzieją, że zostanie zatrzymany przez leśniczego Mumlala, co pozwoli mu choć na chwilę zbliżyć się do przedmiotu głębokich westchnień. Ponieważ kryjąca się wciąż za parawanem swojej głębokiej żałoby, a w rzeczywistości zakochana w Ladislavie, Anežka odprawia z kwitkiem nieszczęśliwego zalotnika, Karolina organizuje wymyślną intrygę, która ma na celu wywołanie u jej kuzynki przypływu zazdrości. Jej plan osiąga zaplanowany cel, bo Anežka porzuca wreszcie swój żałobny strój i zaczyna po kobiecemu walczyć o darzonego skrycie uczuciem mężczyznę.

Po wyjaśnieniu sytuacji i przyznaniu się Karoliny do „winy”, młodzi zakochani szykują się do ślubu, a wokół oburzonego takim obrotem sprawy i wiecznie zrzędzącego Mumlala wszyscy zgromadzeni tańczą radosną polkę. Choć libretto Züngela zostało wysnute ze sztuki francuskiej, to charaktery drugoplanowych postaci nadają całości lokalny, czyli czeski koloryt. Pomysł angielskiej reżyserki Jo Davies, polegający na powtórnym przywróceniu tej komedii francuskich klimatów, może się wydawać nieco dyskusyjny, ale ostatecznie jest on do przyjęcia, chociażby z tego powodu, że pierwsza wersja Dwóch wdów wykorzystuje schematy francuskiej opéra comique. Skoro jednak o komedii mowa, to trudno zrozumieć, dlaczego Jo Davies nadała początkowi swojej inscenizacji akcenty zdecydowanie tragiczne. Zdecydowała się ona bowiem na przeniesienie akcji opery w czasie do pierwszych dni po zakończeniu pierwszej wojny światowej i geograficzne usytuowanie jej na północy Francji, czyli na terenach straszliwie doświadczonych niekończącymi się walkami w okopach. Zdaniem reżyserki ten zabieg pozwala widzowi zrozumieć powód, dla którego obie protagonistki owdowiały w tym samym czasie. A żebyśmy przypadkiem nie mieli wątpliwości, co do okoliczności, w jakich zginęli ich mężowie, jeszcze przed podniesiem kurtyny Davies raczy nas projekcją wideo ukazującą archiwalne filmy z walk lotniczych z okresu Wielkiej Wojny i zbliżeniem rozbitego na drzewie samolotu, z którego wydobywają się kłęby czarnego dymu.

• « poprz.
• nast. »