Przegląd nowości

Chopin w barwach jesieni – Antonin 2012

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 09, październik 2012 11:12

Między prezentacje poszczególnych utworów Chopina wkraczał ceniony aktor Daniel Olbrychski, który z właściwą sobie ekspresją i rytmem słowa prezentował listy Chopina i poezję Cypriana Kamila Norwida oraz Jana Lechonia, którego poemat Mochnacki pozostawił wręcz wstrząsające wrażenie.

Niedziela 23 września

Wydarzenia ostatniego dnia festiwalu rozpoczął popołudniowy koncert kameralny, w którym mogliśmy podziwiać duet Anna Fedorowa – fortepian i Roberto Trainini – wiolonczela. Program ich występu obejmował utwory Chopina. Fedorowa pokazała pianistyczną klasę w trzech Mazurkach z opusu 50 ( G-dur, As-dur, cis-moll) trzech Walcach z opusu 64 (Des-dur „Minutowy”, cis- moll, As-dur) oraz Balladzie As –dur. Nie ulega wątpliwości, że jest to pianistka niezwykle sprawna pod względem technicznym operująca czystym dźwiękiem co sprawia, że słucha się jej z prawdziwą przyjemnością tym większą, że w pełni potrafi oddać nie tylko charakter prezentowanego utworu, ale również jego romantyczny klimat. Punktem kulminacyjnym ich koncertu była Sonata g-moll na fortepian i wiolonczelę op. 65 dająca okazję podziwiania zgodnego muzykowania tych dwojga artystów. W grze Traininiego zachwyca przede wszystkim piękny nasycony dźwięk o altowym brzmieniu i czystość intonacji.

Ostatnim akcentem festiwalu był recital bułgarskiego pianisty Evgenia Bozhanova, laureata II nagrody na Międzynarodowym Konkursie Królowej Elżbiety (Belgia, 2010) oraz wspomnianej wyżej IV nagrody XVI Konkursu Chopinowskiego w Warszawie (2011). Bozhanov to pianista niezwykle muzykalny, może nieco teatralny w sposobie gry, ale jednocześnie precyzyjnie realizujący własne założenia interpretacyjne, a te sprawiają, że prezentowane przez niego dzieła brzmią w jego ujęciu niezwykle świeżo i atrakcyjnie. Szczególne uznanie budzi sposób kształtowania dźwięku o przejrzystym brzmieniu, emocjonalne podejście do każdego z prezentowanych utworów oraz wyrazistość artykulacji. Recital rozpoczął od Sonaty Es – dur L. van Beethovena granej z młodzieńczą fantazją i polotem. Interesująco zabrzmiało wykonanie 12 Deutsche Tänze Franza Schuberta, nie słyszałem jeszcze tak pięknie zagranych „na żywo” schubertowskich tańców, każdy z nich żył własnym rytmem i melodyką. Walce (As-dur op.64 nr 3, As-dur op.42, Es-dur op. 18 urzekały taneczną lekkością i finezją brzmienia, a Barkarola Fis-dur op. 60 nastrojem i klimatem. W finale recitalu zabrzmiała III Sonata fortepianowa h-moll op. 58 Pianista potraktował tę czteroczęściową sonatę z całym jej romantycznym bogactwem i epicką formą. Świetne operowanie barwą i dynamiką, płynność muzycznej narracji oraz wyrazistość artykulacji okazały się podstawą, na której zbudował swoją ekspresyjną interpretację.

Owacyjne przyjęcie recitalu skłoniło młodego pianistę do dwóch bisów. Jednym z nich była Serenada Schuberta zagrana tak lirycznie i tak pięknym delikatnym rozmarzonym dźwiękiem, że niemal zapierała dech w piersiach.  

                                                                                      Adam Czopek

• « poprz.
• nast. »