Przegląd nowości

Chopin w barwach jesieni – Antonin 2012

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 09, październik 2012 11:12

 Sobota 22 września

Wydarzenia tego dnia rozpoczęła przyjemność uczestniczenia w recitalu Ewy Iżykowskiej, która zaprezentowała 12 z 19 pieśni Chopina. Pozostałych siedem zaśpiewała w nocnym koncercie „Chopin w aksamicie nocy”. Wysmakowanej i bogatej emocjonalnie interpretacji Ewy Iżykowskiej słuchało się z prawdziwą przyjemnością, tym większą, że pieśni zaśpiewane były dźwięcznym głosem z wielką kulturą muzyczną, ujmującą szczerością i subtelnością tak w prowadzeniu głosu jak i podawania poetyckiego tekstu, świetna dykcja. Wydaje się, że tego typu liryka bardzo odpowiada temperamentowi oraz wrażliwości artystki, która umiejętnie operuje barwą, gradacją dynamiki i ekspresji. Sztuka wokalna Iżykowskiej ma w sobie to coś, co od pierwszej chwili skupia uwagę słuchacza na wykonywanym utworze. Myślę, że jednym z czynników jest umiejętność przekonywującej budowy nastroju właściwego każdej ze śpiewanych pieśni oraz wyczucie stylu muzyki Chopina. Wszystko to sprawia, że pieśni Chopina w jej ujęciu i pełnej pasji twórczej interpretacji stają się prawdziwymi klejnocikami sztuki wokalnej. Przy fortepianie towarzyszył solistce Marek Mizera, który okazał się sprawnym akompaniatorem i dobrym partnerem w kreowaniu nastroju każdej pieśni.

Drugim sobotnim koncertem był wspomniany już „Chopin w aksamicie nocy”. To tradycyjny koncert antonińskiego festiwalu będący udaną próbą wskrzeszenia atmosfery „muzykalnych wieczorów” jakie w czasach książąt Radziwiłłów odbywały się w tej pięknej sali kominkowej. Tym razem spotkali się w nim niemal wszyscy występujący na festiwalu artyści. Nocne spotkanie w blasku świec rozpoczęliśmy od Introdukcji i Poloneza C-dur op. 3, na fortepian i wiolonczelę, który w tym pałacu został skomponowany w tej sali był grywany przez samego Chopina i księcia Antoniego Radziwiłła, któremu Chopin dedykował nie tylko Poloneza C-dur op.3 ale również Trio g-moll na fortepian, skrzypce i wiolonczelę op. 8. Wracając do rozpoczynającego nocne spotkanie z muzyką Introdukcji i Poloneza należy zaznaczyć, że został on zagrany pięknym aksamitnie brzmiącym dźwiękiem i wyrazistością polonezowego rytmu przez Roberto Traniniego (wiolonczela) oraz Annę Fedorową (fortepian). Fedorowa wróciła w drugiej części koncertu by zaprezentować Balladę f – moll op. 52. Niestety, była to interpretacja pozbawiona większych emocji i wyrazowo nieco bezbarwna. Ale należy tez podkreślić, że młoda pianistka pięknie zachowała w swojej interpretacji epicką formę tego utworu.

Poznana podczas koncertu inauguracyjnego Joanna Marcinkowska zaprezentowała tym razem Andante spianato i Wielkiego Poloneza Es– dur op. 22. Claire Huangci powtórzyła prezentowane dzień wcześniej Preludia, tyle, że tym razem było ich siedem (od 17 do 24) potwierdzając swoją techniczną biegłość i zrozumienie formy. Michał Szczepański w prezentowanym programie (Nokturn H-dur op.9 nr 3, Mazurek a- moll op.59 nr 1, Fantazja f – moll op. 49 ) nie wyszedł ponad akademicką poprawność. Podobnie jak Kotaro Nagano w Impromptu As- dur op. 29, Nokturnie cis – moll i Des – dur op. 27. Z kolei Evgeni Bozhanov grający Barkarolę Fis – dur, w której urzekał pięknem dźwięku, rozkołysanym rytmem oraz delikatną refleksyjnością dał zarazem przedsmak artystycznych wzruszeń czekających nas następnego wieczoru.

• « poprz.
• nast. »