Przegląd nowości

„Capriccio” Richarda Straussa w Opéra national de Paris

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 07, październik 2012 17:26

Na scenie króluje potraktowany z przymrużeniem oka i delikatną dozą ironii przepych, który - jak sugeruje inscenizator - zmierza w kierunku powolnego schyłku, przebija się wszechobecny nostalgiczno-melancholijny ton, a złożona także z precyzyjnie ustawionych działań scenicznych całość zamienia się w rodzaj przekonującego nas bez reszty estetycznego manifestu Carsena, ale przecież także i samego Straussa. Jeszcze przed rozpoczęciem spektaklu obserwujemy służących, którzy ustawiają na scenie krzesła, a Hrabina zasiada na sali wśród widzów, aby w skupieniu i z malującym się na jej twarzy błogostanem wysłuchać dedykowanego jej przez Flamanda i świetnie tutaj wykonanego sekstetu smyczkowego.

Niesłychany wydźwięk emocjonalny posiada scena finałowa, kiedy to unosząca się kurtyna, ukazuje drugą, również się unoszącą kurtynę (znów teatr w teatrze), podczas gdy stojąca w głębi przestrzeni scenicznej tyłem do widowni i przeglądająca się w lustrze Hrabina snuje poruszający monolog, nie wiadomo czy przeznaczony dla nieobecnych protagonistów, dla nas czy może dla niej samej, a może dla wszystkich naraz.

Reżyser dotyka w tym momencie istoty magii sztuki teatralnej docierając jednocześnie do prawdy dramaturgicznej, psychologicznej, literackiej i muzycznej. W pewnym momencie wszystkie elementy dekoracji zostają uniesione do góry, a w dalszej perspektywie niemalże opustoszałej już sceny ukazują się kulisy, na ogół ukryta sfera teatralnej rzeczywistości, zaś w głębi dostrzegamy studio baletowe i mechanicznie wykonującą swe codzienne ćwiczenia tancerkę.

• « poprz.
• nast. »