Przegląd nowości

„Makbet” Verdiego w Grand Théâtre de Genève

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 22, czerwiec 2012 19:34

W pewnym momencie na schodach ukazuje się jak nocna zjawa Lady Makbet i trzymając w ręku świecę powolnym krokiem zmierza jakby pod wpływem somnambulizmu na proscenium, gdzie kładzie się na deskach. Zresztą całe przedstawienie utrzymane jest w tej właśnie estetyce, której mocnym przejawem jest na przykład także widok brodatych czarownic-nietoperzy, będących z pewnością stworami pochodzącymi z chorobliwej wyobraźni Makbeta.

Niesamowite wrażenie wywiera fantastycznie prowadzona przez Bernda Purkrabeka reżyseria świateł, zanurzająca całą powierzchnię sceniczną w bez przerwy ulegających zmianie, subtelnie cieniowanych i „płynnych” czarno-białych barwach, tak bardzo charakterystycznych dla wspomnianego nurtu sztuki filmowej.

Doprawdy trudno pozostać obojętnym wobec tych przygnębiających i ponurych efektów plastycznych, które w niejednym momencie przyprawiają widza o ciarki na plecach. I jeśli musiałbym się na siłę dopatrywać w tej doskonałej realizacji jakichś słabych punktów, to wskazałbym może na nie do końca przekonujące scenki baletowe w układzie Thomasa Wilhelma, który - jak rozumiem - usiłował za ich pomocą ukazać w dość parodystycznym stylu historię życia tytułowego protagonisty. Uczynił to w zaiste atrakcyjnym, choć w moim przekonaniu prawie nieczytelnym stylu. Najważniejsze, że nie zburzyło to atmosfery całej wizji Loya i nie osłabiło jej wprost nieprawdopodobnej siły oddziaływania.

• « poprz.
• nast. »