Przegląd nowości

Kafka według Philipa Glassa

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 14, luty 2009 01:00

Maszyna do okrutnej egzekucji, którą specjalnie przyjechał obejrzeć Gość, nie jest jakimś okrutnym, potwornym narzędziem tortur, lecz podświetloną płytą pleksiglasu wmontowaną w podium. Ten minimalistyczny i pozbawiony emocjonalych konotacji element scenografii zostanie podczas akcji otoczony kilkoma parawanami: z jednej strony to ściana z pasów czarnej gumy, przez które wyciąga ręce lub w które uderza torturowany, a po bokach na poły przeźroczyste panele z abstarkcyjno-ekspresyjnymi obrazami ni to powiększeń skóry, ni to poddane dekompozycji powierzchnie niezidentyfikowanych ścian jak w malarstwie hiszpańskiego artysty Antonia Tapiesa. Jeśli jednak zrówno Brunelowi i Glassowi udało się przez większość opery pozostawić widza w dystansie do prezentowanych racji w obecności raczej ilustracyjnej muzyki, to punkt kulminacyjny opery rozwiązała w zdumiewający sposób Dell'Aiera, gdyż podczas śmierci Oficera, która ma udowodnić wyższość maszyny nad życiem ludzkim, podium kilkakrotnie obraca się wokół własnej osi coraz szybciej, a spod spodu rozlewa się brunatna krew, w której w amoku-ekstazie wywraca się kilkakrotnie Skazany.

Niemniej jednak prócz tych kilku interesujących pomysłów jakie miał Brunel i jego współpracownicy, zabrakło temu spektaklowi dramatycznośći. Najprawdopodobniej główny problem tkwi w muzyce Glassa, która jednak w niedostateczny sposób oddaje mroczny charakter opowiadania Kafki. Choć sam początek to zapowiadał, reszta muzyki pozostała muzycznie bezbarwna, niewymagająca, nie budowała żadnego napięcia ani dramatycznego ani wokalnego. Wszechobecna alegoria zła Kafki u Glassa zamienione zostało na piękne, alczkolwiek pozbawione Kafkowskiego terroru dźwięki.

                                                                                                          Ewa Kara