Przegląd nowości

Parady pięknych tenorów...

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 07, sierpień 2007 02:00

Popularne w Polsce Turnieje Tenorów bez przesady można nazwać paradami pięknych głosów. Zapewne i kompozytorzy mieli podobne zdanie, skoro właśnie temu gatunkowi męskiego głosu powierzali najpiękniejsze arie, dla nich pisali ujmujące muzyczne frazy. Pewną tradycją się stało, że w turnieju najczęściej występuje dziesięciu tenorów i każdy z nich w pierwszej części śpiewa popularne arie operowe, a w drugiej arie z operetek, musicali, lub pieśni, najczęściej neapolitańskie. W lipcu, 22 na tego typu koncert warszawską publiczność zaprosiła Beata Wardak - prezes Europejskiej Fundacji Promocji Sztuki Wokalnej. W tydzień później, 28 lipca szczecińskich melomanów - Warcisław Kunc, dyrektor naczelny i artystyczny Opery na Zamku.

Warszawski Turniej arią Cisza dokoła rozpoczął Paweł Sobierajski, w drugiej części pięknie zaśpiewał włoską piosenkę Mama (niegdyś rozsławiał ją przez chłopięcym głosem Robertino Loretti). W koncercie udział wzięli młodzi śpiewacy, dopiero drogę artystyczną zaczynający, jak i Ci, którzy dojrzałość już osiągnęli, a nawet znajdują się u szczytu sławy. Mam tu na uwadze występ Leszka Świdzińskiego, tenora święcącego tryumfy na wielu estradach koncertowych i scenach operowych. W drugiej części nienagannie technicznie, z ujmującą prostotą zaśpiewał mniej znany utwór Agostino Lara - Tango Arranca me la vita. Wprawdzie Borys Ławreniw od wielu lat jest ozdobą łódzkiego Teatru Wielkiego, lecz szersza publiczność nie miała sposobności podziwiania tak interesującego wokalisty. A szkoda, bo potrafi oczarować bardzo ładną barwę głosu i dobrym jego władaniem. W arii, Kuda, kuda z opery Eugeniusz Oniegin dał wspaniały popis interpretacyjny imponując przy tym niezbędną słowiańską śpiewnością. Z kolei w ukraińskiej dumce Rinda maty moja ujmował bezwzględną szczerością wypowiedzi artystycznej. Ciekawie swoje umiejętności zaprezentował Sylwester Targosz-Szalonek. Wprawdzie lekkie wibrato i prawdopodobnie wynikające z tego braki w kontroli oddechu nie pozwoliło mu brawurowo zakończyć neapolitańskiej pieśni Eduardo de Curtisa Torna a Sorento, ale ładną barwą głosu pozostawił po sobie miłe wspomnienia. Duży stopień muzykalności dał się zauważyć u Witolda Matulka, który w pieśń Vien, Vien włożył bardzo dużo serca. Tadeusz Szlenkier zasłużenie zdobywa coraz większą popularność.



Świetna emisja głosu pozwoliła mu na ciekawą interpretację trudnej arii e lucevan le stelle z oprey "Tosca" oraz popularnej pieśni Curtisa Non ti scoordad di me. Z równym powodzeniem wystąpili pozostali soliści: Jacek Szymański, Mateusz Zajdel. Piotr Zgorzelski, Ryszard Wróblewski. Na zakończenie obu części wszyscy soliści wspólnie zaśpiewali arię La donna e mobile, oraz pieśni: Brunetki, blondynki oraz O sole mio. Tu i ówdzie zdarzały się pewne niedoskonałości, lecz dla rozentuzjazmowanej publiczności nie miały najmniejszego znaczenia. Solistom z powodzeniem towarzyszył kameralny zespół instrumentalny.