Przegląd nowości

"Lunatyczka" sceniczna wersja w Szczecinie

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 19, grudzień 2009 01:00

Bellini, obok Donizettiego i Rossiniego, uważany za najwybitniejszego przedstawiciela belcanta miał niesłychaną łatwość komponowania pięknych, pełnych uroku melodii. W bohaterów jego oper wcielali się najwybitniejsi śpiewacy epoki, mógł więc pozwolić sobie na to, by arie i duety zachwycały widzów arcytrudnymi ozdobnikami. Bellini wymaga maestrii wokalnej, ale nigdy nie jest ona celem samym w sobie, zawsze służy do przekazania bogactwa emocji, uczuć, namiętności i pragnień.

To pierwsza tajemnica powodzenia oper Belliniego po prapremierach wystawianych natychmiast w całych Włoszech i w Europie. Stało się tak i dlatego, że doskonale wpisywały się w klimat epoki romantyzmu, podejmując typowe dla niej wątki: samotnego bohatera skłóconego ze światem (Pirat), miłości, która prowadzi do śmierci Romea i Julii (I Capuleti e I Montecchi) i jest niemożliwa do spełnienia z powodu splotu tragicznych okoliczności (La Straniera).

Prawdziwymi arcydziełami są dwa kolejne dzieła Belliniego: Norma i Lunatyczka, skomponowana w 1831 roku niejako w zastępstwie na zamówienie Teatro Carcano w Mediolanie. Bellini zaczął bowiem pisać Ernaniego, opartego na dramacie historycznym Victora Hugo. Kiedy jednak na tej scenie widzów zachwyciła Anna Bolena, opera Donizettiego o żonie angielskiego króla Henryka VIII, Bellini wystraszył się konkurencji i poprosił Romaniego o nowy tekst. I w ekspresowym tempie stworzył skromniejszą Lunatyczkę.