Przegląd nowości

Festiwal w Salzburgu: Mojżesz i Faraon

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 28, sierpień 2009 02:00

Wciąż trwają spory między muzykologami i muzykami, która z wersji oper o Mojżeszu wybawiającym Hebrajczyków z okowów Egipcjan Gioachino Rossiniego jest lepsza: włoski Mojżesz w Egipcie z 1819 roku czy francuski Mojżesz i faraon albo przejście przez Morze CzerwoneWilhelma Tella właśnie ta monumentalna opera należy do największych dzieł kompozytora. I to głównie z myślą o włoskim maestro w tegorocznym repertuarze Festiwalu w Salzburgu znalazł się Mojżesz i faraon. Tym razem opera Rossiniego nie miała szczęścia i po kilku zmianach inscenizacji podjął się Jürgen Flimm, niemiecki reżyser i dyrektor artystyczny salzburskiej imprezy. Niestety pomimo licznych walorów, produkcja Flimma i Mutiego odsłania problemy dramaturgiczne tego dzieła. Mojżesz i faraon po prostu aż do ostatniego aktu się dłuży. z 1827 roku. Gorącym orędownikiem tej późniejszej wersji jest od kilku lat Riccardo Muti, według którego obok

Cała opera rozgrywa się w monumentalnej scenografii, którą zaprojektował pochodzący z Salzburga Ferdinand Wögerbauer. Zwężająca się ku górze pokryta jasnym drewnem cylindryczna ściana jest rewelacyjną przestrzenną metaforą wręcz klaustrofobicznego zniewolenia Hebrajczyków, którzy przez większość opery są stale obecni na scenie. Oczekują na decyzję Faraona (31-letni włoski baryton Nicola Alaimo), który ciągle zmienia zdanie. A ich przywódcą i doradcą jest Mojżesz - w tej partii wystąpił charyzmatyczny bas rosyjski Ildar Abdrazakow. A do scen zbiorowych Flimm ma wyjątkowy talent, ukazując pełne niuansów masy w ruchu  jak i bezruchu. Niestety ingerencja reżysera w najważniejszą scenę Mojżesza z finalną modlitwą przed przejściem Hebrajczyków przez Morze Czerwone - spuszczenie kurtyny w trakcie arii proroka - okazała się inscenizacyjną wpadką. Flimm nie zaufał ani muzyce, śpiewakowi ani dramaturgii. Jednakże przejście Hebrajczyków przez Morze Czerwone i następująca po nim śmierć Egipcjan w nurtach morza należy do genialnych pomysłów teatralnych: Prawa część gigantycznej ściany rozsuwa się, a Hebrajczycy porzucają swoje bagaże, z których wysypuje się czerwony żwir. Całą scenę pokrywają porozrzucane w nieładzie walizy z czerwonymi wnętrzami, za którymi w zwolnionym tempie znikają Egipcjanie. To proste i funkcjonalne rozwiązanie, a przy tym wyjątkowo malownicze.