Przegląd nowości

Oktawian Magdaleny Koźeny

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 17, marzec 2009 01:00

Interpretacyjny koncept Briegera opierał się w zasadzie na podkreśleniu farsowych elementów komedii libretta Hugo von Hofmannsthala. I niektóre pomysły miał faktycznie przednie, jak na przykład zastąpienie małego Murzynka (choć pojawił się jako rzeźba na kółkach) paziem-karłem, orientującym się doskonale w tym, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami swojej pani, kiedy marszałka nie ma w domu. Ciekawe także były rozwiązania reżyserskie nastraszenia barona Ochsa (brytyjski bas Peter Rose): od statystów przebranych za krzaki poprzez głowy pojawiające się na talerzach aż po latających w powietrzu lokajów Marszałkowej. Grubą kreską rysowany już w zamierzeniu twórców opery Straussa i Hofmannsthala, w wydaniu Rose'a Ochs był jednowymiarowy - gburowato-durnowaty podobnie jak cała grupa jego hultajów - i przestał być w ogóle zabawny, by nie rzec: po prostu beznadziejny. W całym komediowym rozgardiaszu jednakże Brieger gdzieś zagubił bardziej subtelną i gorzką tonację opery Straussa.

Pozbawiona możliwości podczytywania libretta cierpiałam jednak strasznie, bowiem akustyka w połączeniu z rozbuchaną orkiestracją Straussa zamieniła się w barierę nie do pokonania dla większości widzów. Izraelski dyrygent Ashera Fischa nie potrafił ujarzmić orkiestry by nie zagłuszała zupełnie śpiewaków, bo nawet frazy Rose'a miały problemy z przedzieraniem się przez tą gęstą barierę muzyczną jaką stałą się orkiestra. Jedynie Denoke wychodziła od czasu do czasu obronną ręką, ale dla niej Strauss to nie pierwszyzna, bo jej Salome należy do najciekawszych propozycji repertuatowych Bayerische Staatsoper Oper.

Choć przyszłam specjalnie, by zobaczyć Koźenę na scenie, to jedynie mogłam podziwiać jej aktorskie umiejętności, która jako Oktawian przebrany za pokojówkę Marszałkowej specjalnie bezczelnie podrywała barona Ochsa, a niestety nie jej głos.

                                                                                      Ewa Kara