Przegląd nowości

Oktawian Magdaleny Koźeny

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 17, marzec 2009 01:00

Należący do sztandarowego kanonu operowego Kawaler srebrnej róży to najbardziej popularna opera Ryszarda Straussa, którą oczywiście mają w swoim repertuarze wszystkie trzy opery berlińskie: Unter den Linden, Komische i Deutsche Oper. Ale UDL miała podczas przedstawień w tym sezonie super atut całkowicie zapełniający widownię, czyli czeską mezzosopranistkę Magdalenę Koźenę debiutującą w roli Oktawiana. I któżby nie poszedł kupić biletu zwabiony zarówno jej wdziękiem jak i głosem. Ale prawdziwym asem w rękawie kierownictwa obsady Kawalera była obsadzona w roli księżnej marszałkowej Werdenberg fenomenalna niemiecka sopranistka, Angela Denoke. Obie Koźena i Denoke były przepiekną i bardzo sexy parą, którą przyjemnie było oglądać przez cztery i pół godziny, choć niestety gorzej ze słuchaniem.

Spektakl w inscenizacji Nicolasa Briegera z 1995 roku należy do tradycyjnych przedstawień, choć nie jest ono zupełnie wierne historycznie. Generalnie osadzone w orginalnym czasie akcji libretta: Wiedeń pierwszych lat rządów Marii Teresy, ale kostiumy Joachima Herzoga nie przestrzegają ściśle ram czasowych. To szczególnie jest widoczne w ubraniach Marszałkowej, zawłaszcza jej porannym negliżu, będącym współczesną kombinacją pomiędzy suknią a szlafrokiem z białej lejącej się dzianiny, oraz płaszczu z ostatniego aktu, który jest w zasadzie wersją pierwszego kostiumu wykonanego tym razem z czarnego aksamitu. Oba podkreślają rewelacyjną sylwetkę 47-letniej śpiewaczki. Natomiast kostium Marszałkowej z leveru (poranne wizyty u arystokratki) czy Oktawiana jako kawalera srebrnej róży to wysmakowane aczkolwiek tradycyjne przykłady rokokowej garderoby. Takim rozwiązaniom odpowiadała również scenografia Raimunda Bauera. Owalna sypialnia Marszałkowej o szaro-białych ścianach ulegała stopniowym modyfikacjom poprzez odejmowanie poszczególnych elementów aż do podstawowej konstrukcji architektonicznej przypominającej raczej glorietę lub ogrodową altanę niż taras gospody w wiedeńskim Praterze.