Przegląd nowości

Sasha Waltz i opera Purcella

Szczegóły

Opublikowano: środa, 28, styczeń 2009 01:00

Chór ubrany standardowo na czarno, lecz boso, na początku był w dole orkiestrowym, jednak Waltz nie zostawiła go tam, by tylko tworzyli tło muzyczne, ale wpisała go w całą swoją choreografię. Dynamizm i pomysłowość w użyciu chóru nie mają sobie równych. Nie jest to monolityczny i pasywny blok, ale wieloosobowe ciało, które żyje i oddycha. Waltz nie pozwala chórzystom stać w jednym miejscu, ciągle ich gdzieś przemieszcza - od kulis przez otwory w podłodze po lożę z boku sceny - i wkomoponowywuje w układy choreograficzne wraz z tancerzami i śpiewakami.

Podobnie jak chór wszyscy ustawicznie zmieniają kostiumy, które zaprojektowała Christine Birkle. Choć większość z nich jest raczej stonowana, to w jednej dramaturgicznie dopisanej scenie, kolor i komizm po prostu eksplodują. Po tym jak Amor wystrzelił strzałę, wszyscy artyści wychodzą na scenę, formując wyjątkowo barwną grupę z parasolkami, stroikami, pluszakami i dmuchanym delfinem. To spotkanie dwóch światów: dworskiego - Dydony i męskiego - Eneasza. Scenę kończy zabawny skecz z nauczycielem tańca, przeprowadzony po angielsku.