Przegląd nowości

"Łucja z Lammermoor" w Metropolitan Opera

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 28, listopad 2008 01:00

Ogromne meble pokryto białymi, ochronnymi zasłonami. Podczas sceny zaślubin, służba usuwa okrycia, wnosi kwiaty i ustawia bogato zastawione stoły. Zakurzone żyrandole jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki błyszczą pełnym światłem. Scenę obłędu zaprojektowano na tle ogromnych, spiralnych schodów z balkonem. Łucja schodzi po nich wolno w dół, do gości weselnych, podczas wykonywania wokalnej akrobatyki. Zmiany dekoracji następowały niezwykle płynnie poprzez przesuwane paneli, bez przerywania akcji. Kostiumy projektu Marii Blumenfeld przeniosły XVII wieczna akcje do epoki wiktoriańskiej. Był to okres presji wywieranych na kobiety, zarówno fizycznych, symbolizowanych w postaci ciasnych gorsetów, jak i opresji psychicznej., Dla dodania nastroju grozy, reżyserka wprowadza ducha, pojawiającego się podczas sceny przy fontannie. Po raz drugi duch pojawia się w końcowej scenie śmierci Edgardo. Jest nim Łucja, która wkłada sztylet w rękę ukochanego i zachęca do samobójstwa. Innowacje reżyserskie widać też podczas słynnego sekstetu Chi Me Frena, w czasie którego soliści pozostają niezwykle statyczni. Natomiast wynajęty fotograf z antyczną kamerą gorączkowo ustawia parę młodą i rozbawionych gości weselnych do pamiątkowego zdjęcia, pozostawiając samotnego Edgardo na proscenium. Kontrastuje to z gniewem i rozpaczą głównych bohaterów.

Diana Damrau śpiewająca po raz pierwszy w swojej karierze partię Łucji, stworzyła wielką kreacją wokalno-aktorską. Miała trudne zadanie, gdyż publiczność i krytycy porównywali ją z francuską gwiazdą, Natalie Dessay, śpiewającą w tej inscenizacji rok temu. Damrau wyszła z tej próby zwycięsko. Znana była wcześniej nowojorskim melomanom. Wielokrotnie śpiewała na tej scenie partię Królowej Nocy, Zerbinettę, Paminę oraz Konstancję. Posiada krystaliczny głos, liryczny, o doskonałej technice wokalnej. Przykuwa uwagę widza poprzez intensywność i emocjonalność śpiewania, bezbłędne prowadzenie frazy, niebiańskie wręcz pianissima oraz brylującą koloraturę. Arię Regnava nel silenzio rozpoczęła niezwykle słodkim głosem, w części Quando rapito in estasi wybucha promieniującym entuzjazmem. Prostymi środkami aktorskimi od początku sygnalizowała słabość psychiczną. Linia ta kontynuowana jest do sceny obłędu, wykonanej po mistrzowsku. Damrau pojawia się na balkonie w zakrwawionej długiej białej sukni. Próbuje wytrzeć poplamione ręce białym welonem i powoli zaczyna popis wokalny. Na oczach widowni śpiewaczka przechodzi metamorfozy od stanu grozy, do bezładnych, lirycznych wspomnień z przeszłości, aż do halucynacji wyobrażającej radość spotkania z ukochanym. Rywalizacja głosu z dźwiękiem szklanej harmonijki, wirtuozerskie ornamenty nie związane z rzeczywistością podkreślały tragedię.

Mimo wysokiej poprzeczki postawionej przez wykonawczynię tytułowej partii, Piotr Beczała jako Edgar Ravenswood był równorzędnym i idealnym partnerem. Posiada liryczny, ciepły głos tenorowy o srebrzystej barwie i dużej nośności.