Przegląd nowości

"Łucja z Lammermoor" w Metropolitan Opera

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 28, listopad 2008 01:00

Kolejnym sensacyjnym wydarzeniem rozpoczynającym jubileuszowy 125 sezon nowojorskiej Metropolitan Opera była premiera Łucji z Lammermoor Gaetano Donizettiego. Partię tytułową powierzono niemieckiemu sopranowi koloraturowemu Diana Damrau, zaś w niezwykłej trudnej roli Edgarda wystąpił polski tenor Piotr Beczała. Artysta urodzony w Czechowicach-Dziedzicach na Śląsku, zaliczany jest obecnie do ścisłej czołówki najlepszych śpiewaków operowych świata. W MET debiutował wcześniej w 2006 roku w dwóch przedstawieniach opery Verdiego Rigoletto, w których zaśpiewał partię Księcia Mantui. Obecnie w serii 7 spektakli mógł pokazać cały wachlarz swojego talentu.

Łucja z Lammermoor - trzyaktowa opera, została oparta na romantycznej powieści Sir Waltera Scotta (1771 - 1832). W dramatyczny sposób przedstawia dzieje powaśnionych rodów, niespełnioną miłość, ludzki podstęp, szaleństwo i śmierć. W ciągu 125-letniej historii MET operę Donizettiego wystawiono 576 razy. Warto zaznaczyć, że partię Łucji po raz pierwszy na nowojorskiej scenie, 24 października 1883 roku zaśpiewała nasza rodaczka, Marcella Sembrich-Kochańska. Był to drugi wieczór po inauguracji MET. Rolę tę powtórzyła na tej scenie 40 razy. Partię tytułową kreowało tutaj wiele legendarnych śpiewaczek, między innymi Adelina Patti, Luiza Tetrazzini, Amelita Galli-Curci, Lily Pons, Maria Callas, Anna Moffo, Joan Sutherland, Reanata Scotto, Beverley Sills i ostatnio Ruth Ann Swenson. Lista tenorów w partii Edgarda również wygląda imponująco. Śpiewali ją między innymi Enrico Caruso, Giovanni Martinelli, Beniamino Gili, Tito Schipa, Mario del Monaco, Carlo Bergonzi, Franco Corelli, Nicolai Gedda, Alfredo Kraus, Placido Domingo i Luciano Pavarotti.

Inscenizację Łucji powierzono doświadczonej w zakresie teatru reżyserce Mary Zimmerman. Scenografia autorstwa Daniela Ostlinga przeniosła widza do mrocznej, osnutej tajemniczą mgłą, Szkocji. Dekoracje miały oddać stan psychiczny bohaterki. Podczas pierwszej sceny głównym elementem dekoracyjnym była gęstwina nagich, misternie powyginanych drzew. Scena druga w akcie I, przedstawia wnętrze starego zamczyska, którego właściciele są blisko bankructwa.