Przegląd nowości

"Fiddler on the Roof" made in Wroclaw

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 18, październik 2008 02:00

Młoda artystka dysponuje przyjemnej barwy sopranem i dobrze nim włada. Wykazała się wspaniałym wyczuciem praw teatru muzycznego w scenach zespołowych i bardziej kameralnych podczas, rodzącego się uczucia do młodego Rosjanina, Saszy, w którego rolę wcielił się Andrzej Kalinin. Obcy, student kijowskiego uniwersytetu przybyły do Anatewki, Perczik, którego prezentował Jacek Jaskuła tak jak należało, od pozostałych mieszkańców odróżniał się tworzeniem rysów psychologicznych kreowanej postaci. Był inny podczas wzorowo z prawidłową dykcją wypowiadanych kwestii oraz w swobodnym ruchu scenicznym. Jednak mimo wstrzemięźliwości miejscowej żydowskiej społeczności zaskarbił sobie życzliwość mleczarza.

Skorzystał z propozycji i podjął się edukacji jego córek, co zaowocowało wzajemnie rodzącą się miłością do Hodel, tego wieczora w sympatycznym ujęciu Anny Bernackiej. Owa para najtrafniej własne walory wokalne i aktorskie przedstawiła podczas sceny wesela. Ślicznie zaśpiewali i uroczo zatańczyli. Przyjemnie było widzieć jak budzą zgorszenie u starszych gości biesiady. Ale na tym polegała ich wysokiej próby artystyczna jakość. Skoro już mowa o tańcu, to na duże komplementy zasłużyła choreografia i układy taneczne skomponowane przez Emila Wesołowskiego. Właściwie widowisko było tak bardzo roztańczone, że nie sposób odróżnić zasług w tym względzie położonych przez reżysera i choreografa, bowiem każdy zespołowy ruch sceniczny posiadał wysoką jakość. W spektaklu wzięło udział dwudziestu solistów. Każdy z nie wymienionych wyżej wniósł swój wkład w efektowną całość. Lecz nie tylko oni, bo i chór imponował świetnym współbrzmieniem, zespół baletu (rewelacyjny taniec z butelkami), wspaniali statyści, a także reżyserzy dźwięku oraz oświetlenia omawiany wieczór mogą zaliczyć w poczet zawodowych sukcesów. Aczkolwiek kreacje Bogusława Szynalskigo, Jolanty Żmurko, Jacka Jaskuły i Maji Słoniowskiej możemy złotymi zgłoskami zapisać w historii Opery Wrocławskiej.

                                                                                 Wilfried Górny