Przegląd nowości

Migawki muzyczne Jacka Chodorowskiego

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 25, kwiecień 2011 02:00

Cyrulik sewilski w Bytomiu. 9 kwietnia 2011 roku Opera Śląska wystąpiła z premierą (a właściwie ze wznowieniem inscenizacji z 1985 roku) arcydzieła opery komicznej, jaką jest bezwzględnie Cyrulik sewilski Gioacchina Rossiniego. Pozostawiając reżysera i inscenizatora (Henryk Konwiński), scenografa (Jan Bernaś), kierownictwo muzyczne oddano w ręce doświadczonej Agnieszki Kreiner. Dotychczasowi i nowi realizatorzy potrafili zgodnie "ożywić" dzieło, wzbogacić go nowymi pomysłami, zachowując precyzję tekstu i dźwięku, mimo, iż fragmentarycznie, śpiewacy wykonywali swe partie po polsku i włosku (tak zresztą było i w 1985 roku). Spektakl tętni życiem, humorem, jest barwny i płynny. Ale to też i zasługa wykonawców. Właściwie trudno kogokolwiek z nich specjalnie wyróżnić.

Wszyscy swe partie mieli opanowane dokładnie i dogłębnie, dobrze znali motywy i zamiary swych postaci. A więc: Figaro Ireneusza Miczki (zręczny, sympatyczny i skuteczny intrygant), Rozyna Swietłany Kaliniczenko (z łatwością i swobodą koloratury odtwarzająca postać tej "ofiary zasad moralnych i obyczajów", usiłując zresztą wyłamać się z nich), Almaviva Adama Sobierajskiego (elegancki wokalnie, o szlachetnym głosie, scenicznie pełny naturalnej, szczerej galanterii), Don Bartolo Piotra Kowalczyka (niefortunny, stary zalotnik doskonale odtworzony przez młodego, o ciekawym głosie, artystę), Don Basilio Bogdana Kurowskiego (przekupny, doświadczony intrygant, a przy tym śpiewak doskonale rozumiejący sztukę bel canto), sympatyczna Berta Magdaleny Spytek (ładnie zaśpiewała swą popisową charakterystyczną arię).

Produkcjom wokalnym służyła wielofunkcyjna dekoracja, bezkolizyjnie zmieniana. Warto też zwrócić uwagę na pantomimiczną ilustrację uwertury i sceny burzy.

W sumie - przedstawienie, które bawi i rozśmiesza.