Przegląd nowości

"Rigoletto" w Opéra de Montpellier

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 20, marzec 2011 01:00

Chodzi zapewne o podkreślenie czystości Gildy i jej niemalże sterylnej, pozbawionej cielesnych - i wszelkich innych - pokus świata egzystencji. Wiemy przecież, że Rigoletto otacza jej istnienie doprowadzoną do obsesji dyskrecją, co z kolei zwraca naszą uwagę na jego niemalże wprost manifestowaną zazdrość i tym samym nadaje relacjom ojciec-córka dość dwuznaczny charakter. Niemałe zdziwienie budzi natomiast wypełniająca głębię pudła scenicznego sylwetka statku, nie wiadomo skąd i dokąd płynącego, jak również rozgrywanie intymnych scen na otwartej i pustej przestrzeni.

Niekonsekwencja cechuje też dość dziwacznie prowadzoną i niejednokrotnie wywołującą uśmiech grę aktorską głównych protagonistów. Z jednej bowiem strony zachowują się oni jak współcześnie nas otaczający ludzie (na przykład w drugim obrazie aktu pierwszego Gilda z niebywałą werwą markuje grę na gitarze), z drugiej zaś popadają w nieznośne operowe manieryzmy (na przykład patetycznie kładący rękę na sercu i czole Książę Mantui lub przemieszczający się na czworakach po porwaniu Gildy Rigoletto). Krótko mówiąc, w miarę upływu czasu ze sceny coraz mocniej wieje wizualna i koncepcyjna pustka.