Przegląd nowości

Pajace Leoncavallo miały swoją prapremierę w roku 1892, czyli dwa lata później niż opera Mascagniego, i ze względu na treść libretta zostały natychmiast przypisane do wspomnianego wyżej kierunku estetycznego, choć sam ich twórca zachowywał jednak w stosunku do weryzmu dość znaczny dystans. Jak bowiem słusznie zauważa w jak zawsze doskonale zredagowanej książeczce programowej (te ciekawe opracowania są jedną z kart wizytowych Opéra de Marseille) Lionel Pons, w Pajacach można dojrzeć ponadczasowy i pokazany w całym swoim okrucieństwie  dramat, będący nie tyle zapowiadanym w prologu kawałkiem prawdziwego życia, realistycznym obrazkiem, co raczej transpozycją pewnego mitu czy może antycznej tragedii.

Znaczy to między innymi, że ukryty w tej dwuaktowej dramma sens jest dużo głębszy, niż mogło by się widzowi przy pierwszym z nią kontakcie wydawać. Powiedzmy zresztą od razu, że owe zasadnicze różnice zachodzące pomiędzy dwoma wystawionymi w Marsylii operami wpłynęły zasadniczo na koncepcje inscenizacyjne francuskiego reżysera Jean-Claude'a Auvray, który rozgrywa je w dwóch odmiennych oprawach inscenizacyjnych autorstwa Bernarda Arnoulda, współpracującego przy tej okazji z Rosalie Vardą (kostiumy) i Laurentem Castaingt (oświetlenie).