opery, balety, musicale, koncerty, recitale, operetki, festiwale, konkursy, śpiewacy, tancerze, reżyserzy, dyrygenci, pianiści, muzycy, orkiestry, wirtuozi, zespoły kameralne, scenografowie, choreografowie, donatorzy, antreprenerzy, fundacje
  • images/dyrygent/barenboim daniel 14-138.jpg
  • images/dyrygent/bernstein leonard 941-87.jpg
  • images/dyrygent/bruggen frans 547-1.jpg
  • images/dyrygent/czyz henryk 118-69.jpg
  • images/dyrygent/domingo placido 616-193.jpg
  • images/dyrygent/haitink bernard 921-6.jpg
  • images/dyrygent/kaspszyk jacek 317-185.jpg
  • images/dyrygent/kord kazimierz 66-84.jpg
  • images/dyrygent/krenz jan 658-38.jpg
  • images/dyrygent/latoszewski zygmunt 84-5.jpg
  • images/dyrygent/levine james 143-48.jpg
  • images/dyrygent/lutoslawski witold 127-174.jpg
  • images/dyrygent/madey boguslaw 32-434.jpg
  • images/dyrygent/maksymiuk jerzy 725-83.jpg
  • images/dyrygent/masur kurt 814-32.jpg
  • images/dyrygent/mehta zubin 562-10.jpg
  • images/dyrygent/menuhin yehudi 746-630.jpg
  • images/dyrygent/michnik ewa 829-241.jpg
  • images/dyrygent/minkowski marc 64-26.jpg
  • images/dyrygent/mutti riccardo 037-62.jpg
  • images/dyrygent/penderecki krzysztof 518-110.jpg
  • images/dyrygent/rachon stefan 744-4292.jpg
  • images/dyrygent/rowicki witold 96-67.jpg
  • images/dyrygent/roztropowicz mscislaw 76-703.jpg
  • images/dyrygent/santi nello 721-16.jpg
  • images/dyrygent/satanowski robert 941-194.jpg
  • images/dyrygent/sawallisch wolfgang 729-19.jpg
  • images/dyrygent/semkow jerzy 633-18.jpg
  • images/dyrygent/skrowaczewski stanislaw 530-19.jpg
  • images/dyrygent/strugala tadeusz 037-268.jpg
  • images/dyrygent/stryja karol 611-87.jpg
  • images/dyrygent/wicherek antoni 24-168.jpg
  • images/dyrygent/wit antoni 52-107.jpg
  • images/dyrygent/zedda alberto 172-27.jpg


Galeria



T. Shebanova gra - Pory roku Czajkowskiego




21 listopad 2026       


Wydarzenia

  • La Scala w Poznaniu 155-177.jpg
  •  JKM Elzbieta II 627-134.jpg
  • Pierscien we Wroclawiu 665-38.jpg
  • Jubileusz,TW Lodz 713-100.jpg
  • Jubileusz,TW Lodz 713-19.jpg
  • Pierscien we Wroclawiu 638-437.jpg
  • Pierscien w Warszawie 910-4687.jpg
  • Mozart w WOK 336-380.jpg
  • La Fenice 68-303.jpg
  • Pierscien we Wroclawiu 665-220.jpg
  • Jubileusz Paprockiego 455-23.jpg
  • La Scala w Poznaniu 155-224.jpg
  • Jubileusz Wicherka 459-281.jpg
  • Pierscien w Warszawie 910-4630.jpg
  • Mozart w WOK 336-65.jpg
  • La Scala w Poznaniu 155-137.jpg
  •  JKM Elzbieta II 627-61.jpg
  • Pierscien we Wroclawiu 345-285.jpg
  • La Fenice 612-3.jpg
  • La Fenice 68-88.jpg

Tłumacz na

Polish English French German Italian Russian

Szukaj w Maestro



Odwiedza nas

593 melomanów

  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image

Przegląd nowości

Sonorystki przed Beethovenem

Cały ten repertuar efektów układał się jakby w kosmiczną opowieść, co zresztą sugerował tytuł dzieła, Polaris, to po prostu Gwiazda Północna. Ma ona w naszej ziemskiej rzeczywistości wyjątkowe znaczenie symboliczne, co wynika bezpośrednio z jej cechy fizycznej – jako gwiazda położona najbliżej północnego bieguna niebieskiego, podczas obrotu Ziemi niemal nie zmienia swojego położenia i zawsze wskazuje kierunek północny, co ma znaczenie praktyczne na morzu, zaś jej sens uniwersalny pozwala używać w celu określenia „przewodnictwa i stałości” w poszukiwaniu celu życiowego. W kompozycji wyróżniono trzy segmenty: Stella (Gwiazda), Ventus (Wiatr) i Aurora (Zorza). Terminy te tylko naprowadzały naszą wyobraźnię na całkiem naturalne, dostrzegalne z Ziemi zjawiska, ale ponieważ muzyka nie zawsze ma wyrazistą narrację można ją było odbierać jak pięknie oszlifowany diament muzyczny, jak niesemantyczny i abstrakcyjny obraz nadchodzący z kosmosu i tego uniwersalnego, i tego, który wciąż drzemie wewnątrz nas samych. Jakież było zaskoczenie gdy początek następnego utworu, Koncertu na altówkę Grażyny Bacewicz, z brytyjskim solistą Timothy Ridoutem, zaczął się niemalże tak samo jak Polaris, głośnym i krótkim akordem tutti. Można było się zasugerować tym wstępem, że oto orkiestra powtarza owo prawykonanie dzieła Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil, bo kolejne sekwencje orkiestrowe również pozwalały zakwalifikować utwór Bacewiczówny do gatunku muzyki sonorystycznej.

 

Polaris 2

 

Pojawiły się zatem glissandowe pasaże w górę i w dół w wykonaniu smyczków, oderwane od muzycznego toku myślowego krótkie wstawki poszczególnych instrumentów dętych, a w końcówce koncertu także wyłaniające się z orkiestry „marszowe” rytmy smyczków, choć już bardziej poważne, bez filuternie synkopowanej struktury. Oczywiście dociekanie czy autorka Polaris korzystała dziś z narzędzi Bacewiczówny, którymi nasza kompozytorka posługiwała się jeszcze w latach 60. nie ma najmniejszego sensu, choć oczywiście współczesna polska muzyka czerpie wciąż z doświadczeń awangardowych twórców poprzedniego stulecia, bo jakoś na tworzenie nowej awangardy nikt nie ma specjalnej ochoty. Zresztą dalszy rozwój Koncertu, a zwłaszcza jego partii altówki solo, pokazywał nam typową Bacewiczównę, kompozytorkę, ale też mistrzynię sztuki smyczkowej. Altówka pod palcami Timothy Ridouta skrzyła się popisowymi, branymi z klasyki, ruladami smyczkowymi, pasażami, grą akordową, pizzicato i wszystko to działo się w ogromnym tempie. Dodajmy, że artysta grał na wspaniałym starowłoskim instrumencie, który śmiało stawiał czoła orkiestrze i dysponował piękną, ciemną barwą. No i wreszcie w trzeciej części Koncertu Molto allegro pojawił się w utworze kilkakrotnie przetwarzany polski Oberek, można powiedzieć, znak firmowy naszej wspaniałej Grażyny. Tutaj już mówienie o sonoryźmie Bacewiczówny traciło nieco sens. Dowiedzieliśmy się, że na piątkowej odsłonie występu solista nie poczęstował publiczności bisem, natomiast w koncercie sobotnim zdobył się na popisowy, czysto wirtuozowski pokaz niewiarygodnej techniki smyczkowej. Była to najprawdopodobniej część Sonaty ma altówkę solo Paula Hindemitha. I w ten sposób dotarliśmy do drugiej części sobotniego koncertu w Filharmonii Narodowej, gdzie dwóm polskim kompozytorkom przeciwstawiono niemieckiego Mistrza nad Mistrze. Jego Piąta Symfonia, zwana też Symfonią Losu dała okazję popisu całej orkiestrze i także dyrygentowi, Niemcowi z Drezna, Christophowi Königowi.


Maestro jest tytułem jakim honoruje się najwybitniejszych muzyków wirtuozów dyrygentów śpiewaków i nauczycieli. Właśnie im oraz podążającym za ich przykładem artystom poświęcona jest ta strona
2006 Copyright © Wiesław Sornat (R) All rights reserved MULTART