

































GaleriaT. Shebanova gra - Pory roku Czajkowskiego
Wydarzenia |
Szukaj w Maestro |
||
|
|
|
||
Przegląd nowościSonorystki przed Beethovenem
Strona 2 z 3
Cały ten repertuar efektów układał się jakby w kosmiczną opowieść, co zresztą sugerował tytuł dzieła, Polaris, to po prostu Gwiazda Północna. Ma ona w naszej ziemskiej rzeczywistości wyjątkowe znaczenie symboliczne, co wynika bezpośrednio z jej cechy fizycznej – jako gwiazda położona najbliżej północnego bieguna niebieskiego, podczas obrotu Ziemi niemal nie zmienia swojego położenia i zawsze wskazuje kierunek północny, co ma znaczenie praktyczne na morzu, zaś jej sens uniwersalny pozwala używać w celu określenia „przewodnictwa i stałości” w poszukiwaniu celu życiowego. W kompozycji wyróżniono trzy segmenty: Stella (Gwiazda), Ventus (Wiatr) i Aurora (Zorza). Terminy te tylko naprowadzały naszą wyobraźnię na całkiem naturalne, dostrzegalne z Ziemi zjawiska, ale ponieważ muzyka nie zawsze ma wyrazistą narrację można ją było odbierać jak pięknie oszlifowany diament muzyczny, jak niesemantyczny i abstrakcyjny obraz nadchodzący z kosmosu i tego uniwersalnego, i tego, który wciąż drzemie wewnątrz nas samych. Jakież było zaskoczenie gdy początek następnego utworu, Koncertu na altówkę Grażyny Bacewicz, z brytyjskim solistą Timothy Ridoutem, zaczął się niemalże tak samo jak Polaris, głośnym i krótkim akordem tutti. Można było się zasugerować tym wstępem, że oto orkiestra powtarza owo prawykonanie dzieła Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil, bo kolejne sekwencje orkiestrowe również pozwalały zakwalifikować utwór Bacewiczówny do gatunku muzyki sonorystycznej.
Pojawiły się zatem glissandowe pasaże w górę i w dół w wykonaniu smyczków, oderwane od muzycznego toku myślowego krótkie wstawki poszczególnych instrumentów dętych, a w końcówce koncertu także wyłaniające się z orkiestry „marszowe” rytmy smyczków, choć już bardziej poważne, bez filuternie synkopowanej struktury. Oczywiście dociekanie czy autorka Polaris korzystała dziś z narzędzi Bacewiczówny, którymi nasza kompozytorka posługiwała się jeszcze w latach 60. nie ma najmniejszego sensu, choć oczywiście współczesna polska muzyka czerpie wciąż z doświadczeń awangardowych twórców poprzedniego stulecia, bo jakoś na tworzenie nowej awangardy nikt nie ma specjalnej ochoty. Zresztą dalszy rozwój Koncertu, a zwłaszcza jego partii altówki solo, pokazywał nam typową Bacewiczównę, kompozytorkę, ale też mistrzynię sztuki smyczkowej. Altówka pod palcami Timothy Ridouta skrzyła się popisowymi, branymi z klasyki, ruladami smyczkowymi, pasażami, grą akordową, pizzicato i wszystko to działo się w ogromnym tempie. Dodajmy, że artysta grał na wspaniałym starowłoskim instrumencie, który śmiało stawiał czoła orkiestrze i dysponował piękną, ciemną barwą. No i wreszcie w trzeciej części Koncertu Molto allegro pojawił się w utworze kilkakrotnie przetwarzany polski Oberek, można powiedzieć, znak firmowy naszej wspaniałej Grażyny. Tutaj już mówienie o sonoryźmie Bacewiczówny traciło nieco sens. Dowiedzieliśmy się, że na piątkowej odsłonie występu solista nie poczęstował publiczności bisem, natomiast w koncercie sobotnim zdobył się na popisowy, czysto wirtuozowski pokaz niewiarygodnej techniki smyczkowej. Była to najprawdopodobniej część Sonaty ma altówkę solo Paula Hindemitha. I w ten sposób dotarliśmy do drugiej części sobotniego koncertu w Filharmonii Narodowej, gdzie dwóm polskim kompozytorkom przeciwstawiono niemieckiego Mistrza nad Mistrze. Jego Piąta Symfonia, zwana też Symfonią Losu dała okazję popisu całej orkiestrze i także dyrygentowi, Niemcowi z Drezna, Christophowi Königowi. |
|||
|
Maestro jest tytułem jakim honoruje się najwybitniejszych muzyków wirtuozów dyrygentów śpiewaków i nauczycieli. Właśnie im oraz podążającym za ich przykładem artystom poświęcona jest ta strona |
|||
| 2006 Copyright © Wiesław Sornat (R) All rights reserved MULTART | |||