

































GaleriaT. Shebanova gra - Pory roku Czajkowskiego
Wydarzenia |
Szukaj w Maestro |
||
|
|
|
||
Przegląd nowościZaginione legendy Warmii i Mazur
Strona 3 z 3
Warstwę muzyczną powierzono do wykonania dużej grupie smyczków oraz instrumentów perkusyjnych, a melodie w kolejnych legendach wykonywały solowo instrumenty dęte oraz harfa, a na końcu chór dziecięcy. Prezentowane legendy pochodzące z Warmii i Mazur nie są powszechnie znane, nawet przez ludzi tutaj mieszkających. Potwierdził to narrator Piotr Kosewski, który w czasie spotkania przed koncertem wyznał, że chociaż pochodzi stąd i jako dziecko znał piosenkę o Pofajdoku, to dotąd nie wiedział, kim jest Pofajdok. Przyjrzyjmy się tytułom legend (w nawiasach podaję tytuł piosenki ludowej oraz instrument solowy do niej przypisany): 1. Introdukcja (Leć głosie po rosie; wersja instrumentalna), 2. Pofajdoki (Moje dziwce zawsze mi wjeżdża; klarnet), 3. Królowa Jezior – (Oj kiedy ja będę; obój), 4. Kłobuk – (Wędrowali krawcycy koło pruskiej granicy; fagot), 5. Łyna / Ałna – (Niedobre czasy nastają; harfa), 6. Intermezzo – (Leć głosie po rosie; wersja instrumentalna), 7. Smętek – (Stoi lipeńka; puzon), 8. Topniki – (Kiedy ja się drużduleczko; flet), 9. Król Sielaw – (A wczora z wieczora; trąbka), 10. Barstuki – (Leży baba pod laskiem; chór dziecięcy - wokaliza), 11. Epilog – (Leć głosie po rosie; chór dziecięcy - piosenka z tekstem).
Wszystkie te melodie nie były mi znane, z wyjątkiem popularnego Pofajdoka. Nie znałem też piosenki Leć głosie po rosie, która użyta została jako motyw przewodni suity. W wersji z tekstem pojawia się ona dopiero w ostatniej części, a wcześniej w Introdukcji i Intermezzo jest prezentowana w wersji przekształconej, a więc trudniejszej do identyfikacji. Wśród wysłuchanych ilustracji muzycznych najbardziej utkwiły mi w uszach: jakby improwizowane przebiegi melodyczne w Pofajdokach grane na klarnecie, wesołe melodie fagotu w Kłobuku i fletu w Topnikach, oszczędna partia harfy obrazująca Łynę (Ałnę), ale zabrakło mi tutaj ilustracji burzy na jeziorze opowiadanej w legendzie. Natomiast temat Smętka grany na puzonie wydał mi się zbyt żartobliwy w zestawieniu z tytułem legendy, opowiadającej przecież o sprawach smutnych. Wysłuchana suita okazała się ciekawym, współczesnym utworem programowym. Myślę jednak, że w tej wersji jest ona propozycją przede wszystkim dla widowni dziecięcej. Dorośli także lubią słuchać legend i przypuszczam, że dla nich można by zagrać utwór bez narratora i wizualizacji, po prostu jako formalnie czystą suitę muzyczną. Wacław Bielecki |
|||
|
Maestro jest tytułem jakim honoruje się najwybitniejszych muzyków wirtuozów dyrygentów śpiewaków i nauczycieli. Właśnie im oraz podążającym za ich przykładem artystom poświęcona jest ta strona |
|||
| 2006 Copyright © Wiesław Sornat (R) All rights reserved MULTART | |||