Przegląd nowości

Czy Polskie Radio jest własnością prywatną?

Szczegóły

Opublikowano: środa, 28, październik 2026 15:47

Kto dał prawo kierującym Drugim Programem rzekomo publicznego Polskiego Radia traktowania go niczym prywatnej własności i arbitralnego decydowania, czego wolno słuchać polskim odbiorcom, a czego nie? Po najeździe Rosji na Ukrainę rzekomo sami dziennikarze zadecydowali, że nie będą prezentować na antenie utworów rosyjskich kompozytorów, jakby ich twórczość nie była częścią ogólnoludzkiego dziedzictwa, na podobieństwo autorów niemieckich, z czym nie miano problemów w czasie okupacji, których dzieła wykonywano nawet na koncertach konspiracyjnych. Może poza Wagnerem, choć w tym przypadku decydowały nie tylko względy ideowe, ale i obsadowe. Nawet Żydzi po nich sięgali w getcie (występująca w kinie Femina orkiestra), mimo że obowiązywał ich zakaz wykonywania tzw. muzyki aryjskiej. Skądinąd nie poszło za tym zwiększenie w repertuarze udziału dzieł twórców  ukraińskich.

Od poniedziałku do piątku między godzinami 2 a 5 Dwójka transmituje nadawaną z Londynu Noc Euroradia pod jej sygnałem, na którą składają się koncerty przesłane przez radiofonie należące do EBU (Europejskiej Unii Nadawców). Gdy w nadawanym programie pojawia się utwór rosyjski w drugim programie Polskiego Radia zostaje on podmieniony przez inny, przy czym nie informuje się polskich słuchaczy o dokonanej manipulacji. Należy znaleźć pozycję dokładnie odpowiadającą pod względem czasu trwania. Stąd dochodzi czasem do zabawnych sytuacji. Gdy zamieniono koncert skrzypcowy przez fortepianowy, ale bis był już „słuszny“, a więc nierosyjski i pojawiał się na antenie z zapowiedzią: „posłuchajmy teraz, co artysta zagrał na dodatek“ i mogło się okazać, że pianista zamienił klawiaturę na smyczek (zdarza się to w odwrotnym kierunku, czego przykładem była Grażyna Bacewicz, w drugim raczej nie). Jak zawsze u nas panuje w tej dziedzinie hipokryzja. Radiowa Dwójka uczestniczy w festiwalu Chopin i jego Europa, którego Polskie Radio jest współorganizatorem. Jej dziennikarze zachwycali się w tym roku mistrzowskim wykonaniem X Symfonii e-moll op. 93 Dmitrija Szostakowicza przez Orkiestrę z Montrealu pod dyrekcją Rafaela Payare. Sami wysłuchali, ale polskim odbiorcom nie pozwolili, nie przeprowadzając transmisji z tego koncertu, odbywającego się na polskim festiwalu. Z kolei po transmisji półfinałów XVII Konkursu Wieniawskiego komentatorzy rozpływali się nad wykonaniem I Sonaty f-moll op. 80 Siergieja Prokofiewa przez jedną z ich uczestniczek, zaznaczając jednocześnie, że z wiadomych względów radiosłuchacze nie mogli tego usłyszeć, mimo transmisji przesłuchań konkursowych. Czyżby zatem pod względem metod Dwójce bliżej było do tej przedwojennej?                                                           

                                                                             Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »