Przegląd nowości

Polsko-albańskie przymierze muzyczne?

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 22, październik 2026 16:07

Nad całością jednak ciąży zbytnia ilustracyjność oraz znamiona epigonizmu. Od strony wykonawczej zwracała uwagę nadzwyczaj przyzwoicie strojąca sekcja blaszana. Dziwić natomiast może brak nawiązań do rodzimego folkloru. Więcej pierwiastków orientalnych daje się odnaleźć w mieniącej się wieloma orkiestrowymi barwami partyturze I Koncertu skrzypcowego op. 35 Karola Szymanowskiego z początku XX wieku.

Joanna Konarzewska grała go pewnym dźwiękiem nasyconym alikwotami, ale jednocześnie nie starała się zdominować występu, pozwalając w pełni zaistnieć partii orkiestrowej jako równorzędnej. Pomiędzy solistką i zespołem panowała zatem równowaga, na co nie bez wpływu pozostaje zapewne fakt, że na co dzień artystka jest koncertmistrzynią. Na więcej wituozerii zdobyła się dopiero w kadencji pod koniec utworu.

Moim zdaniem był to najbardziej udany występ tej skrzypaczki w roli solistki. Dyrygent ze swej strony skoncentrował się nie tylko na feerii impresjonistycznej kolorystyki, ale też na planach brzmieniowych poszczególnych grup instrumentalnych (puzonach, wiolonczelach), eksponując ich wejścia oraz rozwijającą się na ich tle partię skrzypiec. Polską część programu uzupełniła Chaconne na smyczki z Polskiego Requiem Krzysztofa Pendereckiego. Zabrakło mi w niej charakterystycznego dla późnej muzyki tego kompozytora pulsu, choć sonoryzujące, szkliste zakończenie zabrzmiało interesująco, a zazwyczaj ta jego cecha umyka w polskich interpretacjach.

• « poprz.
• nast. »