Przegląd nowości

Angielski paszkwil na Szkocję

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 20, październik 2026 20:49

Partia Makduffa to właściwie jednej kawatyny Ah, la paterna mano, bo już cabaletta La patria tradita jest podwójna i dzielona z Malcolmem, a cała scena z chórem wygnańców Patria oppressa! il dolce nome nawiązywała do ówczesnej sytuacji Włoch doby Risorgimenta, dążących do wyzwolenia spod obcych zaborów i zjednoczenia.

Tenor Freddie De Tommaso w pełni sprostał swojemu popisowemu numerowi, choć w zwieńczeniu skutecznie utrudniał mu zadanie Jonathan Burton, nie najczyściej śpiewający nie najszlachetniej brzmiącą odmianą tego głosu.

Ansambl solistów z powodzeniem uzupełniał bas Ryan Speedo Green jako Banko, również pod względem aktorskim wywierający duże wrażenie. Wiedźmy poprzez obwiedzenie czernią ust sprawiały wrażenie jakby były ich pozbawione, co czyniło je tym bardziej odrażające. Z kolei Yannickowi Nézet-Séguinowi, jak zawsze dostosowanemu strojem do treści dyrygowanej opery, demonicznej grozy, niczym przywoływanemu przez moce piekielne Szatanowi, przydawały czarnego koloru paznokcie. W niczym to jednak nie umniejszało nadaniu przezeń całości dramatycznej zwartości, a zarazem dostarczaniu akcji wyrazistego i sugestywnego tła orkiestrowego, nie wysuwającego się wszakże przed śpiewaków i ich pierwszoplanową rolę.

                                                                       Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »