Przegląd nowości

Sen reżysera w pięknych dekoracjach

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, październik 2026 20:41

Można by zadać pytanie, co się stało, że właścicielka biżuterii musi prosić o datki pod kościołem? A teraz o samej operze. Pięknie gra orkiestra pod batutą bułgarsko-niemieckiego kapelmistrza Svetoslava Borisova. Znakomicie tańczy balet Opery Krakowskiej, choć zadania są dziko-trudne, bo do klasycznych pas trzeba dodawać konwulsje, więc ktoś się w trakcie „wygrzmocił”. Perfekcyjna jest akrobatka Klaudia Bawer. Chór męski niekiedy tradycyjnie „porykuje”.

Jakby na przekór muzyce reżyser pokazał „antywojenny” marsz niedobitków wracających do ojczyzny, i było to mocne i ważne. Wszyscy żołnierze wracają „pokiereszowani” i z obandażowanymi głowami. Iwona Socha jako Małgorzata ma wszystkie zalety dobrego sopranu, choć lekkie i piękne śpiewanie czasami nie obejmuje wysokich tonów, z którymi niekiedy się siłuje.

Faustów dwóch prezentują Tomasz Kuk (stary) i Adam Sobierajski (młody, ale też pod koniec stary), Siebel, poeta (partia „spodenkowa”) świetnie imituje uciętą nogę, choć należy do grupy najpiękniejszych operowych solistek i nazywa się Monika Korybalska, Walenty – Grzegorz Rubacha „miota się” pomiędzy komizmem i tragizmem. Wagner grający też rolę dyrektora teatru jest sztuczny w obu wcieleniach, wreszcie Magdalena Barylak, jako Marta, której powierzono w prologu rolę „nabzdyczonej” aktorki, jest przekonująca w każdym calu. Przedstawienie dowodzi, że opera wiąże się z ogromnym zbiorowym wysiłkiem, ale potrafi porządnie nadszarpnąć wiarę w człowieka, któremu bliżej do piekła, niż nieba.

                                                                    Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »