Przegląd nowości

Mroki środkowej Europy i światło Północy

Szczegóły

Opublikowano: środa, 14, październik 2026 22:56

W taki opisowy sposób podsumować można zestawienie dwóch tradycji neoromantycznych: austriackiej Gustava Mahlera i skandynawskiej Jeana Sibeliusa. Poddanych monarchii austro-węgierskiej oraz imperium Romanowów, obydwaj wszak studiowali w stolicy pierwszej, w Wiedniu. Swoistym aneksem do II Festiwalu Mahlerowskiego sprzed roku było wykonanie Blumine z jego I Symfonii D-dur w pierwotnej, budapeszteńskiej wersji. Wycofane przez kompozytora z ostatecznej redakcji.

I słusznie. Albowiem gubiło się w monumentalnej konstrukcji tego dzieła, obciążając i tak spore jego rozmiary, a pochodziło z wcześniejszej muzyki scenicznej. Jako autonomiczny utwór odsłania całą swoją brzmieniową urodę i ciekawy zamysł architektoniczny. Sascha Goetzel wyegzekwował wyłaniające się z niebytu pizzicato kontrabasów, umieszczonych całkiem z tyłu, i szmerowy dźwięk skrzypiec, choć cały efekt do pewnego stopnia zniweczyło wejście trębacza, występującego skądinąd w tytule utworu, z którego zaczerpnięto tę kompozycję.

W ogóle zawodziła blacha wobec znakomitej dyspozycji kwintetu smyczkowego. Dyrygent czytelnie przeprowadzil łukową dramaturgię tej orkiestrowej miniatury, stopniując kulminację, a następnie jej rozładowanie prowadzące do punktu wyjścia. Pięć pieśni do słów Friedricha Rückerta oscyluje pomiędzy kantylenowością a większą ruchliwością, wymagając od solisty umiejętności podążania za treściami i nastrojami sugerowanymi przez tekst, choć ich układ nie został przez kompozytora rygorystycznie ustalony.

• « poprz.
• nast. »