Przegląd nowości

Zeffirelli w Arenie. Teatr, który wciąż żyje

Szczegóły

Opublikowano: środa, 30, wrzesień 2026 21:18

W tym ogromnym świecie poruszają się Turandot, Calaf i Liù, ale ich osobiste dramaty są tym ciekawsze, im bardziej kontrastują z otaczającą ich masą ludzi i architekturą. Zeffirelli potrafi bowiem wykorzystać monumentalność nie tylko po to, żeby stworzyć widowisko. Wielki świat pozwala mu pokazać człowieka, który jest w nim samotny. Następnego wieczoru przenieśliśmy się do starożytnego Egiptu. 

Aida w inscenizacji Zeffirellego powstała w 2002 roku i od tamtej pory stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów Areny. Tym razem centralnym elementem scenografii jest monumentalna piramida, która zmienia swoje znaczenie wraz z rozwojem historii. Jest elementem świata władzy i religii, staje się miejscem rytuału, a w finale nabiera zupełnie innego znaczenia.

To już nie tylko architektura. Staje się przestrzenią zamknięcia i śmierci, grobem Aidy i Radamesa. Właśnie w Aidzie szczególnie wyraźnie widać paradoks teatru Zeffirellego. Im większe buduje widowisko, tym bardziej interesujący staje się w nim człowiek. Po scenach wypełnionych tłumem, ruchem i monumentalną architekturą przychodzi III akt i „O patria mia” – aria Aidy nad Nilem, w której bohaterka zostaje właściwie sama ze swoją tęsknotą za ojczyzną. W tym momencie ogromna Arena schodzi na dalszy plan. Cała uwaga skupia się na jednej kobiecie i jej głosie. 

• « poprz.
• nast. »