Przegląd nowości

Haydn, klasyczna czystość

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 17, wrzesień 2026 10:43

W albumie CD zawarte są trzy płyty z rejestracją trzech koncertów, które odbyły się we wrześniu 2004 roku w Filharmonii Narodowej. Orkiestra XVIII wieku Fransa Brüggena, z udziałem Olgi Pasiecznik, Wilka te Brummelstroete i Roelea Dieltiensea, poświęciła je w całości arcydziełom Josepha Haydna, wykonując m.in. jego sześć wybranych symfonii, arie i koncert wiolonczelowy. Są jeszcze dwa utwory wykonane na bis, fragment 3 Symfonii Beethovena oraz Polka Josefa Straussa. Są to rejestracje dokonane podczas festiwali Chopin i jego Europa, zawierające nawet reakcje publiczności, która entuzjastycznie przyjęła znakomite przykłady tzw. wykonawstwa historycznie poinformowanego, jednakże realizowanego bez jakiejkolwiek taryfy ulgowej. Najwyższe standardy wykonawstwa zespołowego wytworzyły w historii muzyki klasyczny kanon piękna i wzór muzycznej formy. Nie tylko chodzi tutaj o perfekcję w graniu na starych instrumentach, np. bezwentylowych waltorniach, co już samo w sobie wymaga nie lada mistrzostwa, ale przede wszystkim pozbawione maniery wykreowanie przekazu muzycznego, estetycznych niuansów i doskonałości formy.

Myślę, że sukces artystyczny tych wydarzeń zawdzięczamy w sporej mierze założycielowi Orkiestry XVIII wieku, Fransowi Brüggenowi, w tym także jego niezwykłym walorom jako kierownika zespołu. Ten stosunek „szefa” do muzyków rzutuje także na sposób podejścia do kreacji solistycznych. Słychać to zarówno w Koncercie wiolonczelowym C dur, który nagrał Roel Dieltiens na wiolonczeli barokowej, oraz w arii z opery Antigono w wykonaniu sopranistki Olgi Pasiecznik. I znów w żaden sposób owo wykonawstwo historyczne nie stoi w sprzeczności z wymogami akustycznymi czy estetycznymi współczesnego odbiorcy. Wiolonczela barokowa, podobnie jak współczesna ze stalowymi strunami i oparta na nóżce, nie dopuszcza żadnych wahań intonacyjnych ani zubożenia warstwy wyrazowej. Podobnie dramatyczna Scena i aria Bereniki, gdy trzeba potrafi wyjść poza zwyczajowe tryle i ozdobniki właściwe stylowi klasycznemu, ale także ukazuje nam głos śpiewaczki dysponującej także walorami sopranu spinto. Słuchając tego albumowego wydania można przede wszystkim zapoznać się z urokiem najznakomitszych i bardzo popularnych dzieł symfonicznych tego okresu, którym wdzięczni odbiorcy nadali odpowiednie przydomki. Mamy więc tutaj m.in. słynną Symfonię „Z uderzeniem w kotły", Symfonię „Zegarową”, gdzie kompozytor wykorzystał rytm stukającego czasomierza, Symfonię „Ogień”. Warto zapoznać się z klasycznie czystym, idealnym, wręcz kryształowym wykonaniem tej muzyki.

                                                                      Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »