Przegląd nowości

Pountney kontra Sikora

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 02, sierpień 2026 18:40

Wszystko to od początku do końca widzimy na poznańskiej scenie, gdzie nieustannie prócz bohaterów pojawiają się zrzuty z ekranów komputerowych, gdzie ciągną się scrollowane ciągi komentarzy i postów dających wyraz bądź uwielbienia dla Greya, bądź różnych podejrzeń o niecne postępowanie, albo śmiecie zwykłego hejtu. Cały pierwszy akt jest więc nieustanną relacją z codziennej łączności osób posiadających własną komórkę – dzieło scenografki Doroty Karolczak, reżysera świateł Fabrice Keboura i projekcji Davida Haneke.

W adaptacji Pountney'a przepadła też główna myśl towarzysząca Dorianowi, faustowskie marzenie o wiecznej młodości. W powieści istotę tego pragnienia wykłada sam bohater: „Gdyby mogło stać się, abym ja był zawsze młody, a obraz starzał się. Za to, za to – dałbym wszystko!”. W operze zabrzmiałoby to głupio. Za to zgodnie z fabułą powieści także i tutaj giną wszyscy. W scenie śmierci jednego z bohaterów kompozytorka wprowadza na dwie sekundy średniowieczny motyw Dies Irae. Tylko tyle na półtorej godziny muzyki.

A teraz o muzyce. Jest to bardzo trudny orzech do zgryzienia. Współczesna faktura orkiestrowa, po modernistycznemu rozchwiana klastrami, raczej nie służy popisom wokalnym, nie skłania śpiewaków do kantyleny. Musi budzić podziw ich zmaganie się z „akompaniamentem”, który niczego nie podpowiada. Zapewne dyrygent Jacek Kaspszyk ustalił z solistami system porozumiewawczych znaków, aby wiedzieli kiedy, co i jak mają śpiewać.

• « poprz.
• nast. »