Przegląd nowości

Czarna legenda Semiramidy

Szczegóły

Opublikowano: środa, 15, lipiec 2026 20:58

Jako ta pierwsza wystąpiła chorwacka sopranistka Diana Haller o głosie typu spinto. Potrafiła swoją postać obdarzyć bogactwem odcieni dynamicznych, z dużym wyczuciem stosując efekt filowania czyli ściszania śpiewu. A wysokie tony odznaczały się niezawodną intonacją, choć w drugiej połowie wolałoby się, by artykułowane były nieco łagodniej. Marina Viotti jako Arsace to z natury mezzosopran z techniką koloraturową, ale nie wlaściwy dla tamtej epoki kontralt o szerokim ambitusie, z wysokimi dźwiękami właściwymi dla sopranów i głębokim rejestrem altowym (takim głosem była występująca w tej partii Ewa Podleś).

Stąd w górze skali artystka brzmiała niekiedy dość ostro, a w dole nie dostawało ciemniejszego zabarwienia. W duecie z pierwszego aktu zabrakło mi technicznej swobody, by w pełni można się było cieszyć jego wirtuozerią (w tym miejscu warto odnotować jego bardzo udane nagranie Katarzyny Oleś-Blachy i Moniki Korybalskiej).

W drugim jednak, kiedy głosy prowadzone są równoległe i śpiewany był mezza voce, odznaczał się wielką muzykalnością i dostarczał wiele satysfakcji. W przedstawionym w operze konflikcie zauważalne są zbieżności z tragedią Agammemnona, Klitajmestry, Ajgistosa i Orestesa, tyle że matkobójstwo ze strony Arsace/Niniasa dokonane zostaje przypadkiem, a nie celowo, za co Orestesa ścigały erynie, upostaciowane wyrzuty sumienia. Bardzo dobrze stało się, że Semiramida po prawie stu sześćdziesięciu czterech latach znów trafiła do Krakowa i to nie tylko we fragmentach i po niemiecku, a jednocześnie po raz pierwszy w Polsce zaprezentowana została w wersji francuskiej.

                                                                           Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »