Przegląd nowości

Czarna legenda Semiramidy

Szczegóły

Opublikowano: środa, 15, lipiec 2026 20:58

Finałowy akt, zwłaszcza we francuskim ujęciu, posiada przede wszystkim rys dramatyczny, w którym akcja opiera się głównie na melodycznych recytatywach. Na mnie największe wrażenie wywarli tym razem śpiewacy, a zwłaszcza niskie głosy basowe. A więc Mark Kurmanbajew jako podstępny i żądny władzy Assur, wraz z Semiramidą zabójca jej męża.

Serbski artysta kazachskiego pochodzenia dysponuje nośnym głosem o szerokim wolumenie i szlachetnej, ciemnej barwie, a co za tym idzie szczególnie predestynowany jest do partii o dramatycznym zakroju. Najpełniej walory te mogły ujawnić się w scenie konfrontacji z niedawną wspólniczką w drugim akcie. Swym tembrem dużej satysfakcji dostarczał Nathanaël Tavernier w roli Oroesa, ale w znacznej mierze dopełniał on tylko ansamble, na przykład kwintet w formie kanonu, otwierający operę, oraz sytuacyjne recytatywy.

Dwukrotnie z powodzeniem dołączył do nich Patryk Wyborski, bas z chóru, udzielający głosu Widmu Ninusa. Jak zawsze niezawodny okazał się kongijski tenor Patrick Kabongo, ale tym razem nie można było za bardzo napawać się jego pięknym tenorem, gdyż w wersji francuskiej partię Idrène'a odarto z własnych numerów solowych. Pierwszoplanowymi wszak są: Semiramida i Arsace, faktycznie jej zaginiony syn Ninias (rola en travesti czyli spodenkowa). I tu nie sposób chyba uciec od wzorcowych interpretacji Joan Sutherland i Marilyn Horne. 

• « poprz.
• nast. »