Przegląd nowości

2500 lat jak jeden dzień

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 25, czerwiec 2026 15:25

To ponoć najstarsza odnaleziona w całości melodia, datowana prawdopodobnie na połowę II wieku p. n. e. Jej tekst jest piękny i mądry: „Jak długo żyjesz, raduj się życiem i niczym się nie smuć. Życie dane nam jest na krótko, czas zażąda jego zwrotu”. Chór Spółdzielczy z Łodzi zaśpiewał ją na początku swego koncertu Hoson zes/Lśnij na festiwalu OFF Rzeszów. To co zaskoczyło najmocniej to niezwykła precyzja rytmiczna, pełna synkop i innych nieregularności frazy, a niekiedy pełna polifonicznych i polirytmicznych struktur dźwiękowych np. pomiędzy śpiewającymi kobietami i mężczyznami. Członkowie zespołu reagując na ruchy dyrygenta wspomagali się wymachami rąk, niekiedy też skłonami całego ciała. Chór zaproponował też starożytną muzykę stworzoną ze szczątków zachowanego zapisu na papirusach, opisującą rozmaite zdarzenia, np. walkę z najeźdźcami, głosy ptaków, uczucia miłości, pochwałę greckich bogów.

W sumie ten złożony z amatorów zespół zmierzył się z sukcesem z niezwykle wymagającym i rzadko wykonywanym materiałem muzycznym. Zrobił to, co nie udaje się nawet bardzo profesjonalnym składom muzyków. Gdzie tkwi tajemnica? Wydaje się, że aby ją poznać trzeba mieć doświadczenia śpiewania w chórze złożonym z przyjaciół. Koncert na festiwalu OFF Rzeszów przywołał moje wspomnienia z Chóru Akademickiego Uniwersytetu Warszawskiego z czasów, gdy jego prowadzącym i dyrygentem był prof. Mirosław Perz. Osobowość kierownika zespołu ma kluczowe znaczenie dla kształtowania wspólnoty, jaka tworzy się w chórze. Stawianie ambitnych zadań pozwala pokonać nawet poważne bariery wykonawcze. Chór uniwersytecki wykonywał np. uważany za arcydzieło komplet Pieśni Kurpiowskich Karola Szymanowskiego, ale przygotowując taki trudny materiał starał się oddziaływać na śpiewających młodych ludzi w naturalny, nie stresujący sposób, zachęcając do naśladowania głosów instruktorów, a nie dźwięków z fortepianu, bo wielu z chórzystów nie znało nut, tak jak w Chórze Spółdzielczym. Atmosfera wspólnego muzykowania nie tylko pozwalała stworzyć zgraną wspólnotę przyjacielską, ale niektórym osobom wręcz pomogła w życiu, zachęciła np. do nauki języków obcych, do poznawania świata, egzotycznych kultur itd. Niejeden z byłych chórzystów wspomina nawet, że kontakty i zainteresowania, z którymi się zetknął we wspólnocie śpiewaczej przyczyniły się do osobistej kariery zawodowej.

• « poprz.
• nast. »