Przegląd nowości

Romeo, powrót do nizin

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 25, czerwiec 2026 10:39

Niedorzeczności wizualne pogłębia minimalistyczna scenografia jakby jakiegoś zdegenerowanego MDM (autorka Barbara Hanicka), oraz mało fantazyjne kostiumy – jedni panowie w dresach, drudzy w garniturach z krawatami. Jest też ksiądz, w marynarce z koloratką (autorka Julia Kornacka). Sceny zbiorowe są statyczne – chór otacza symetrycznie solistów i tak to leci. Skupmy się zatem na solistach. Romeo – Bekhzod Davronov, przystojny młody tenor pochodzący z Uzbekistanu swobodnie wzbija się na trudne, karkołomne wyżyny.

Nie przepuszcza żadnej nuty, wytrzymuje niewygodne pozycje, które może nawet złośliwie wymyślił, podobnie jak w roli Fausta, Gounod. Julia – Nina Minasyan, świetna solistka z Armenii udowadnia jak wielki potencjał operowy drzemie w dawnych republikach radzieckich. Jej popisowa aria Ah! Je veux vivre została wykonana po mistrzowsku, a od strony aktorskiej również jest bardzo przekonująca.

Czyżby działała wbrew radom reżyserki? Spośród markowych śpiewaków wymienić trzeba Rafała Siwka jako Ojca Laurentego – tu już reżyserka się trochę plątała każąc młodej parze odbierać ślub katolicki na siedząco na podłodze. Paweł Konik, jako ojciec biologiczny Julii, był może trochę sztywny, podobnie jak służąca Gertruda (Elżbieta Wróblewska), natomiast Mateusz Zajdel, jako Tybalt, był chyba nadmiernie ruchliwy. Zwracano uwagę, że zamiast szpad pojedynki odbywają się na noże. Może parę trupów, bo u Szekspira zwykle ścielą się gęsto, mogłoby paść od broni palnej. Do ról drugoplanowych zaangażowano adeptów Akademii Operowej przy Teatrze Wielkim i to jest dobry prognostyk. Z programu można wyczytać, że producentem widowiska była opera w Dreźnie. Ciekawe, czy tam się spodoba.

                                                                         Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »